Strajk ostrzegawczy, który był pierwszą zorganizowaną przez NSZZ “Solidarność” akcją masową został przeprowadzony w całej Polsce 3 października w godzinach od 12.00 do 13.00, a jego przyczyną było notoryczne naruszanie przez władze postanowień porozumień zawartych w Gdańsku, Szczecinie i Jastrzębiu, szczególnie postanowień dotyczących płac pracowniczych oraz sabotowanie procesu tworzenia się struktur NSZZ.^[34]. “Solidarność” w IUNG, podobnie jak większość puławskich struktur Związku, włączyła się czynnie do akcji strajkowej, czego dowodem jest zdjęcie wykonane podczas strajku przed bramą Instytutu (ilustracja 1.) Strajk z 3 października w znacznym stopniu przyczynił się do konsolidacji Związku, gdyż stanowił pierwszy, pomyślnie zakończony sprawdzian siły Związku, autorytetu jego działaczy i solidarności członków.

W końcu września 1980 r. w Lublinie odbyło się zebranie przedstawicieli komitetów założycielskich NSZZ wszystkich placówek naukowych Lubelszczyzny, którzy na początku października powołali Komisję Porozumiewawczą Lubelskiego Ośrodka Naukowego (KPLON). Komitet Założycielski NSZZ w IUNG wydelegował do tej organizacji członka Komisji d/s kontaktów i solidarności, S. Głażewskiego. Wkrótce potem powstała Ogólnopolska Komisja Porozumiewawcza Nauki przy KKP w Gdańsku, w której S. Głażewski reprezentował instytuty resortowe Lubelszczyzny. W dniach 15-16 grudnia 1980 r. w Gliwicach i 7-8 stycznia 1981 r. w Międzylesiu toczyły się negocjacje pomiędzy komisją wyłonioną przez Pion Instytutów Resortowych OKPN pod przewodnictwem Krzysztofa Gosiewskiego a rządem PRL reprezentowanym przez komisję, której przewodził ówczesny Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, J. Górski. W składzie komisji OKPN znalazł się pracownik IUNG, Stanisław Głazewski. Negocjacje dotyczyły głównie bieżących postulatów socjalnych środowiska, ale były w nich poruszane również problemy cenzury, wolności badań, wolnego dostępu do wyników badań o dużym znaczeniu społecznym, takich jak: skażenie żywności, skażenie i dewastacja środowiska, alkoholizm, narkomania itp i badań opinii publicznej, sposobu wyłaniania i składu rad naukowych a także samorządu pracowniczego w instytutach. Rozmowy zakończyły się podpisaniem porozumienia, które jednak nie usatysfakcjonowało OKPN, gdyż większość palących spraw odkładało do regulacji przez planowaną ustawę o instytutach naukowych. W toku dyskusji nad założeniami do tej ustawy aktywny udział wzięło całe środowisko IUNG.

W ciągu całego okresu funkcjonowania NSZZ “Solidarność” Komisje Zakładowe puławskich instytutów branżowych utrzymywały ze sobą stały kontakt i regularnie uzgadniały swoje stanowiska w sprawach dotyczących rolnictwa i nauk rolniczych. Przykładem tej praktyki może być informacja pochodząca z początkowego okresu działania Związku:

Puławy, dnia 11.10.1980 r.

K O M U N I K A T

Dnia 10.10.1980 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych Puławskich Instytutów Rolniczych:

1. Instytut Weterynarii
2. Instytut Sadownictwa – Oddział Pszczelnictwa
3. Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa

Przedyskutowano wspólne problemy i uzgodniono jednolite stanowisko w przedstawieniu postulatów pod adresem władz Resortu.

Spotkania takie będą kontynuowane.

Za Zarząd NSZZ Pracowników IUNG:

/ - / I. Ostrokólski

12 października Zarząd NSZZ “Solidarność” w IUNG wydał dokument na tyle nietypowy, że wart przytoczenia w całości^[35]:

Puławy, 12 października 1980 r.

“SOLIDARNOŚĆ”

Zarząd Niezależnego Samorządnego

Związku Zawodowego Pracowników IUNG

przedstawia:

R E S Z T Ó W K I

Po uwłaszczeniu chłopów w 1864 r. nie wszyscy byli właściciele zdołali utrzymać swe majątki na obszarach, które mogły im zapewnić normalną gospodarkę. Zachowali tylko tzw. “resztówki”.

Resztówki te obejmowały niektóre zabytki architektoniczne i zespoły parkowe, których jednak nie udało się ocalić dla przyszłości. Uległy samozniszczeniu, bo utraciły swoją funkcję społeczną. Dotrwałyby może do naszych czasów, gdyby uzyskały jakąś użyteczność publiczną.

Bardzo drobna, ale kierownicza cząstka naszej załogi postanowiła utrzymać w Instytucie resztówkę CRZZ. Zapytujemy, jaką użyteczność publiczną będzie reprezentować ta resztówka?

Zarząd NSZZ.

/ - / T.Skiba, / - / I. Ostrokólski, / - / J. Migdal