Ta z pozoru niewinna prośba wywołała małą burzę, gdyż były to owe piękne czasy, kiedy nawet wydrukowanie wizytówki, nekrologu czy nawet pracy naukowej wymagało zgody wszechwładnej cenzury, a tu przecież chodziło o powielanie pism i materiałów NSZZ, tworu z natury opozycyjnego i nijak nie pasującego do PRL-owskiego modelu politycznego W tej sytuacji zgoda Dyrektora, niezwłocznie zresztą uzyskana, nie załatwiała jeszcze sprawy, Kierownik Sekcji Poligrafii IUNG, Stanisław Mełgieś musiał uzyskać jeszcze zgodę Głównego Urzędu Kontroli Prasy Publikacji i Widowisk (oficjalna nazwa cenzury). Zachował się po tym ślad w postaci pisma^[9]:

Puławy, dnia 15.09.1980 r.

GŁÓWNY URZĄD KONTROLI PRASY PUBLIKACJI I WIDOWISK

w L u b l i n i e

W związku z przeprowadzoną rozmową w dniu 15.IX.80r. z naczelnikiem GUKPPiW w Lublinie w sprawie kopii kserograficznych dla Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego pracowników IUNG wyjaśniam, że załączone kopie wykonane były za wiedzą /w uzgodnieniu/ dyrektora. Pismo do dyrektora oraz kopie wykonane w naszym zakładzie przesyłam w załączeniu.

Dotychczas wykonane w Zakładzie Poligrafii trzy teksty po 25-30 egz. każdy mają charakter wewnętrzny i nie są przeznaczone do upowszechniania na zewnątrz Instytutu. W związku z tym, że teksty są znane dyrekcji wydaje się iż Zakład Poligrafii nie może nie wykonywać tych prac. Mają one charakter usługowy.

Wydaje się, że kategoryczna odmowa wykonywania jakichkolwiek prac usługowych na rzecz Komitetu byłaby decyzją niesłuszną w swietle obecnej sytuacji w kraju.

Kierownik Sekcji Poligrafii

/ - / Stanisław Mełgieś

GUKPPiW uznał zapewne argumenty S. Mełgiesia, bo odtąd materiały KZ NSZZ w IUNG były powielane bez przeszkód. Treść powyższego pisma wskazuje wszelako, jak olbrzymi postęp w dziedzinie wolności słowa dokonał się w Polsce po 1989 r., zważywszy, że obecnie za każdym rogiem można sobie zkserować dowolny dokument i to bez niczyjego pozwolenia.

A. Bornus i J. Nakonieczny nie brali udziału w organizacji NSZZ w IUNG, gdyż po spotkaniu z pracownikiem Zakładów Azotowych, Zdzisławem Kudykiem^[10], (który już 6 września nawiązał kontakt z Międzyzakładowym Komitetem Założycielskim NSZZ w Gdańsku z Lechem Wałęsą na czele) zaangażowali się w organizację wojewódzkich struktur formującego się Związku. 10 września, delegaci z 27 zakładów Lubelszczyzny powołali na zebraniu w Świdniku Międzyzakładowy Środkowo-Wschodni Komitet Założycielski NSZZ z siedzibą w Lublinie. Przewodniczącym wybrany został Czesław Niezgoda z Lokomotywowni Lublin, a w skład Komitetu wszedł m.in. Jan Nakonieczny z IUNG.^[11]

13 września 1980 r. Przedstawiciele komitetów założycielskich z kilkunastu zakładów oraz instytucji z Puław i okolic, w oparciu o postanowienia Porozumienia Gdańskiego oraz uchwałę MKZ Regionu Środkowo-Wschodniego, powołali na zebraniu plenarnym Międzyzakładowy Komitet Założycielski Niezależnych samorządnych Związków Zawodowych Środowiska i Rejonu Puławskiego z siedzibą w Puławach (MKZ Puławy)^[12] Zebranie założycielskie MKZ odbyło się w sali seminaryjnej Zakładu Roślin Zbożowych IUNG a z ramienia KZ NSZZ w IUNG uczestniczyli w nim członkowie Komisji d/s kontaktów i solidarności KZ: S. Głażewski, L. Gryniewicz i Z. Żmuda. Przewodniczącym MKZ Puławy został B. Masiak z Zakładów Azotowych. Z IUNG w skład MKZ wszedł z woli uczestników zebrania Z. Żmuda. jako jego wiceprzewodniczący

Pierwszy Biuletyn Informacyjny KZ NSZZ Pracowników IUNG ukazał się już 15.09.1980 r.^[13] i był w całości poświęcony spotkaniu Komisji d/s przedstawicielstwa NSZZ z dyrektorem Instytutu, Prof. S. Nawrockim w dniu 13.09.1980 r. Na regularne pismo NSZZ w IUNG publikujące m.in. Dokumenty Komisji Zakładowej, członkowie Związku musieli jednak poczekać aż do 8 maja 1981 r.

17.09.1980 r. Komisja d/s informacji i jawności Komitetu Założycielskiego NSZZ Pracowników IUNG opracowała i opublikowała kalendarz czynności Komitetu Założycielskiego aż do Walnego Zgromadzenia Delegatów i wyborów^[14]: