Ilustracja 1. Reprodukcja pierwszej strony Gazety Wyborowej Nr 1 Jacka Fedorowicza. Jej druk był naszym pierwszym zadaniem w okresie współpracy z Tygodnikiem Mazowsze.

Do przeciskania farby używaliśmy rakla, który stanowił pasek olejoodpornej gumy osadzony w drewnianym uchwycie, przesuwany po powierzchni matrycy ruchem jednostajnym ze sporym naciskiem Ramę matrycy osadzaliśmy w zawiasie nad specjalnym pojemnikiem z plikiem papieru przeznaczonego do zadrukowania. Osoba operująca raklem po przesunięciu go wzdłuż matrycy podnosiła ramkę lewą ręką aby umożliwić drugiej osobie wyjęcie zadrukowanego papieru. (Ilustracja 1) W innym wariancie tej techniki po przesunięciu rakla matrycę unosi do góry guma bieliźniana, przymocowana do ramy matrycy w miejscu przeciwnym zawiasowi. Zadrukowuje się najpierw jedną stronę papieru, a następnie po zmianie matrycy (i przeschnięciu farby) zadrukowuje się drugą stronę tych samych arkuszy. I to już właściwie wszystko, jeśli nie liczyć faktu, że wprawa, kondycja i nastrój osoby operującej raklem, obok jakości farby i papieru, mają decydujący wpływ na jakość druku.

Mały Poradnik Drukarski na zakończenie podaje jeszcze zasady “BHP”:

Tak długo póki SB i MO poluje na niezależne drukarnie (łamiąc zasady Konstytucji i Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych) należy zachowywać ścisłe zasady pracy konspiracyjnej. Główna przyczyna wpadek ... jest niepotrzebne gadulstwo i skłonność do “chwalenia się”.

Odbitki próbne i nieudane należy palić; tusz stemplowy zmywa się z rąk spirytusem (dość trudno); kolportaż powinien być oddzielony od zaopatrzenia organizacyjnie; należy stosować często zmieniane metody postępowania, miejsca pracy, systemy transportu itp.

Jeżeli już jednak dojdzie do konfrontacji z SB pamiętaj, że możesz zawsze odmówić zeznań powołując się na art. 166 lub 167 KPK. Możesz również niczego nie pamiętać lub nie zauważyć. Do tego potrzebne jest tylko trochę odwagi cywilnej i hartu ducha. Mamy jednak nadzieję, że do tego nie dojdzie.

Życzymy powodzenia i pomyślnego druku.

Uzbrojeni w taką wiedzę (nie zawsze zresztą nadającą się do zastosowania w naszych warunkach) i w nadzieję, że do “konfrontacji z SB” jednak nie dojdzie, przystąpiliśmy do organizowania drukarni w następujący sposób:

Właścicielom lokalu przyznaliśmy prawo wyboru miejsca druku (najczęściej drukowaliśmy w kuchni, ale nierzadko miła gospodyni przeganiała nas do pokoju, prawo do użytkowania kuchni rezerwując dla siebie. Na ogół było to dla nas korzystne ze względu na związaną z tym możliwość podkarmiania ludzi ciężkiej pracy), przygotowanie sprzętu i sprzątnięcie mieszkania po zakończeniu pracy.

Korespondencją z redakcją TM i pozyskiwaniem środków finansowych, a także przygotowywaniem matryc sitodrukowych i czyszczeniem ich po zakończeniu druku zajmowałem się ja (Stanisław Głażewski). Przewożenie diapozytywów a potem matryc ze skrzynki kontaktowej w Warszawie do Puław należało do obowiązków mojego syna Stanisława Jr.^[36], wówczas studenta Uniwersytetu Warszawskiego. Tylko w początkowym okresie, do zakończenia okresu zawieszenia kary 1,5 roku więzienia, na którą syn zdążył już sobie zasłużyć działalnością opozycyjną (i z tego względu musiał wystrzegać się recydywy), matryce odbierałem ze skrzynki ja lub ktoś z naszych warszawskich współpracowników: Elżbieta Leszczyńska, Milada Fabrycka^[38], Leszek Fabrycki^[39], Roman Bury lub Krystyna Sadurska^[40] . Przygotowywanie emulsji do sitodruku (przez zmieszanie zawiesiny alkoholu poliamylowego w gorącej wodzie z roztworem dwuchromianu amonu) oraz farby drukarskiej (przez dokładne zmieszanie farby offsetowej z pastą mydlaną Comfort według receptury Adama Kerstena z KUL lub z olejem sojowym i rozpuszczalnikiem) należało do Ireneusza Ostrokólskiego. Drukowali Stanisław Głażewski i Ireneusz Ostrokólski (który również miał na koncie 2-letni wyrok w zawieszeniu za zamieszczenie wizerunków “myszy i niedźwiedzia” w Biuletynie Informacyjnym “Solidarność Ziemi Puławskiej”^[41] i z tej racji w takie ryzykowne przedsięwzięcia jak kupowanie papieru czy przewożenie matryc angażować się nie mógł). W ostatnim okresie, od początku 1989 r. do połowy kwietnia I. Ostrokólskiego, który wyjechał do USA musieli zastąpić moja żona, Zdzisława oraz synowie Stanisław Jr., Krzysztof, a zwłaszcza 15-letni wówczas Łukasz. Druk TM stał się zatem w tym okresie przedsięwzięciem czysto rodzinnym.