Pozostali kolporterzy, Henryk Sztaba^[48] i Wacław Hennel^[49] odbierali przeznaczone dla nich egzemplarze osobiście, zazwyczaj w niedzielę. Jeśli któryś z nich przyszedł przed ukończeniem druku, my przerywaliśmy pracę i za zamkniętymi drzwiami czekaliśmy, aż gospodyni zniechęci gościa do czekania i namówi go do przyjścia w późniejszym terminie. Gorzej było, jeśli któryś postanowił czekać na “przybycie łącznika z nakładem”. Wtedy gospodyni, angażując cały swój wdzięk, zabawiała gościa miłą gawędą, a my zgrzytając ze złości zębami siedzieliśmy bezczynnie, dopóki gość się nie znudził, albo nie uznał, że “dziś już łącznik nie przyjedzie”. Czasem następowało to dopiero po godzinie czy dwóch. Dla bezpieczeństwa, kolporterów utrzymywaliśmy bowiem w przekonaniu, że dostarczane im numery TM są przywożone spoza Puław; o rzeczywistej lokalizacji drukarni i składzie zespołu ją obsługującego wiedziało tylko 6 osób: piątka mieszkańców lokalu, w którym odbywał się druk oraz jedyny człowiek dochodzący: Irek Ostrokólski, który dla zmylenia ewentualnych kapusiów odwiedzał nasze mieszkanie niemal codziennie i o różnych porach dnia. Dzięki takim zabezpieczeniom istnienie drukarni przez niemal 4 lata jej funkcjonowania nigdy nie było zagrożone, mimo, że budynek, w którym była zlokalizowana był często ostentacyjnie obserwowany przez “niezidentyfikowanych” panów, godzinami siedzących w samochodzie z wygaszonymi światłami zaparkowanym na ul. Waryńskiego koło Muzeum Regionalnego.

Cotygodniowy cykl pracy “załogi” naszej drukarni w okresie wykorzystywania techniki sitodruku (tzn. od 14.XI.1985 do 25.II.1987 r.) wyglądał następująco:

W czwartek wieczorem ignorując protesty domowników przynosiłem ramki sitodrukowe z piwnicy zaprzyjaźnionych sąsiadów, gdzie (bez ich wiedzy) były zwykle przechowywane, i w łazience przemianowanej czasowo na ciemnię nanosiłem na tkaninę emulsję. Wysuszone matryce w światłoszczelnym pojemniku wynosiłem z powrotem do piwnicy a łazienka wracała do swej naturalnej roli. Umycie, odtłuszczenie i pokrycie emulsją 4 matryc zajmowało mi zazwyczaj około 4 godzin.

W piątek, aby zdążyć odebrać klisze w skrzynce kontaktowej w Warszawie, (która była dostępna tylko o godzinie 18-ej) musiałem pod jakimś pretekstem wyjść z pracy w IUNG przed godziną 15-ą i złapać pociąg do Warszawy o 15,25 . Początkowo dla bezpieczeństwa zmieniałem środki lokomocji, często przesiadałem się itp; później w miarę nabierania pewności bezpieczeństwa i narastania zmęczenia, praktyk tych zaniechałem. Nasze kontakty ze “skrzynką” najlepiej ilustruje instrukcja, którą otrzymaliśmy na początku 1986 r.(Załącznik 8):

Do odbiorców blach, matryc i diapozytywów

Drodzy Koledzy,

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

1. Jak wiecie, blachy itp. są od 1.I. płatne. Liczymy, że najpóźniej w ostatni piątek stycznia dostaniemy pieniądze za pierwszy miesiąc (tym razem wypada 5 x 7 tys. za blachy, 5 x 4 tys. za matryce i 5 x 2 tys. za diapozytywy).

2. Z większością z Was uzgodniliśmy, że rezerwowym terminem otwarcia skrzynki będzie sobota godz. 16-18. Przypominamy więc, że jeżeli nikt się do nas nie zgłosi w piątek – prośba do gospodarzy, żeby byli w domu w sobotę po południu.

3. Zgłaszają się do nas nowi odbiorcy TM-u, których nie jesteśmy w stanie obsłużyć. Czy chcielibyście przyjąć nowe skrzynki kolportażowe?

4. Bardzo nam zależy na ankietach z nr świątecznego. Prosimy – za Waszym pośrednictwem – o poparcie w kolportażu. Czekamy na mnóstwo odpowiedzi.

5. Jak w każdym liście przypominamy, że powinniście nam dostarczać po 1 egz. Waszego wydruku z informacją o nakładzie. Prosimy też o przekazywanie dochodzących do Was biuletynów i informacji do opublikowania w TM-ie.

6. Mamy nadzieję, że jesteście w porozumieniu z naszym łącznikiem co do znaków ostrzegawczych, ew. legendy itp. strzeżonego Pan Bóg strzeże.

Serdecznie pozdrawiamy

Red. TM