Znaki ostrzegawcze, o których mowa w punkcie 6 miały uprzedzać łączników dostarczających klisze lub matryce do skrzynek kontaktowych o ewentualnym niebezpieczeństwie wpadki. Takim znakiem w skrzynce prowadzonej przez Panią Ewę (która mieszkała na parterze), był brak termosu na parapecie okna. Jeśli termos tam stał – łącznik mógł bezpiecznie wejść do mieszkania. W skrzynce kontaktowej usytuowanej w mieszkaniu Elżbiety i Wiesława Leszczyńskich mieszczącym się na trzecim piętrze obowiązywał rytuał o wiele bardziej wyrafinowany. Bezpieczną drogę sygnalizowała szpilka wbita w drzwi mieszkania. W razie najścia nieproszonych gości szpilkę można było usunąć pociągając za przywiązaną do niej nitkę przeciągniętą do wnętrza mieszkania. Na szczęście w ciągu całego okresu naszej współpracy znaki sygnalizujące niebezpieczeństwo nigdy nie znalazły zastosowania: termos w pierwszej naszej skrzynce zawsze stał na parapecie, a szpilka przez nikogo nie niepokojona tkwiła sobie spokojnie w drzwiach drugiej.

Po odebraniu klisz ze skrzynki kontaktowej wracałem do Puław najbliższym środkiem lokomocji. Do domu docierałem zazwyczaj około 21-ej i natychmiast zabierałem się do naświetlania matryc w łazience ponownie pełniącej rolę ciemni. Przy naświetlaniu .wykorzystywałem oczywiście klisze pozytywowe właśnie przywiezione z Warszawy (uprzednio oznakowane naszym “gmerkiem”: literą N). Naświetlanie, płukanie, suszenie, utrwalanie i podklejanie matryc zabierało zazwyczaj około 4 godzin, ponczem matryce wędrowały ponownie do piwnicy, a ja nareszcie do łóżka. Po przejęciu roli kuriera przez mojego syna Stanisława piątkowe popołudnia miałem wolne, a w piątkowe wieczory przed nudą zabezpieczało mnie tylko naświetlanie matryc.

W sobotę rano około godziny 9-ej do akcji włączał się Irek. Ostrokólski: przyniesione z piwnicy naświetlone matryce umieszczaliśmy kolejno w zawiasowym uchwycie. Pod matrycą umieszczaliśmy specjalny pojemnik na papier skonstruowany niegdyś, podobnie jak uchwyt i rakiel, przez Bogdana Szewczyka. W naszym zespole raklem operowałem zawsze ja, a manewrowanie papierem, wymagające dobrego wzroku, szybkiego refleksu i pewnej ręki należało do I. Ostrokólskiego.

Przeciętny nakład TM w naszej drukarni oscylował wokół 500 egzemplarzy w zależności od zgłaszanego przez kolporterów zapotrzebowania. Wydrukowanie tylu egzemplarzy zazwyczaj 4-stronicowego pisma wymagało zadrukowania 2000 stron (500 pociągnięć raklem x 4 matryce) i teoretycznie powinno zajmować około 4 godzin. Praktycznie nigdy nie udawało nam się skończyć w czasie krótszym niż 8 godzin, a bywało, że te 500 egzemplarzy drukowaliśmy pełne dwa dni. Najczęściej powodem zwłoki była farba, której parametry techniczne zmieniały się w zależności od temperatury i wilgotności powietrza, a także właściwości używanego przez nas nośnika (pasta do prania Comfort lub olej sojowy); czasem winę ponosił papier zbyt wolno wchłaniający farbę, zbyt silnie względnie zbyt słabo naświetlone matryce lub zmęczenie drukarzy. Najczęściej jednak tempo druku ograniczały wszystkie te przyczyny razem, tyle tylko, że zmieniały się proporcje ich udziału.

Wydawać by się mogło, że nakład pracy przy druku 500 egzemplarzy TM tygodniowo był niewspółmierny do efektów, jeśli przyrównać go do obecnych metod powielania. Jeśli jednak porównać go z katorżniczą pracą J. Piłsudskiego na początku XX w. przy druku “Robotnika”, nasz wysiłek wydaje się śmiesznie mały. A oto odpowiedni fragment broszury J. Piłsudskiego pt. “Bibuła”^[50]:

W lipcu /dnia 12/ 1894 r. Z tajnej drukarni PPS ukazał się pierwszy numer “Robotnika”, którego dotąd wyszło 52 numery, tj. pięć razy więcej w porównaniu z Narodną Wolą, organem najsilniejszej z doby popowstaniowej organizacji rewolucyjnej w państwie cara do niedawnych czasów. Fakt istnienia drukarni w kraju, stałe ukazywanie się “Robotnika” wywarł w swym czasie głębokie i silne wrażenie na wszystkich, co czuli jakąkolwiek chęć do walki z uciskiem rządowym.

W lutym 1900 r. Drukarnia “Robotnika” w Łodzi obsługiwana przez Józefa Piłsudskiego i Karola Rożnowskiego została wykryta przez policję przy pracy nad pierwsza stroną “Robotnika” Nr 36 z 25 lutego, którego wstępny artykuł “Tryumf swobody słowa” zaczynał się od słów:

“Orłow, szef żandarmów “żandarma Europy”, Mikołaja I, odprowadzając razu pewnego swego przyjaciela, odjeżdżającego za granicę, prosił go o załatwienie małego interesu. Gdy będziesz pan w Norymberdze – mówił mu – zajdź pan pod pomnik Gutenberga, wynalazcy druku, i pluń mu pan ode mnie w oczy. Od niego całe zło na świecie pochodzi”

W tej drukarni nakład 1900 numerów 12-stronicowego “Robotnika” wymagał 15-16 dni uciążliwej 9-11 godzinnej pracy. “Robotnik” wychodził raz na 1-2 miesiące./ .../

Nakład 1900 egzemplarzy każdego numeru “Robotnika” trafia, jak to stwierdzono w specjalnych badaniach do 10-krotnie większej liczby czytelników. Najczęściej czytelnicy zrzeszają się w kółka, które zadowalają się jednym egzemplarzem pisma.