1981 r.

Pierwszymi owocami współpracy w ramach wydawnictwa "Familia" były sitodrukowe życzenia świąteczne dla naszych internowanych i aresztowanych kolegów, które za pośrednictwem ich rodzin trafiły do adresatów jeszcze przed Wigilią^[18]. Również jeszcze przed Świętami Bogdan Szewczyk wykonał pieczątkę z nazwą Związku pisaną “solidarycą”^[19], która to pieczątka posłużyła mi do opatrywania nazwą “Solidarności” różnych “WRON-ich” plakatów i ogłoszeń.

23 grudnia Bogdan Szewczyk został aresztowany^[20]. Przez kilka dni puławska SB daremnie usiłowała na nim wymóc zobowiązanie, jeśli już nie do współpracy, to chociaż do wyłączenia się z wszelkich działań opozycyjnych. Oczekując na jego zwolnienie (co nastąpiło tuż przed Nowym Rokiem) wykonałem na przebitce^[21] około 30 tys. miniulotek o treści “Solidarność żyje i działa” "Solidarność" żyje i walczy!" oraz "Solidarność zwycięży!!". Słowo “Solidarność” odciskałem na nich pieczątką zwilżoną czerwonym tuszem, resztę hasła wpisywałem na maszynie przez kalkę. Arkusze (Załącznik 4) ciąłem na pojedyncze ulotki gilotyną do zdjęć fotograficznych. Część z nich przekazałem rodzinom internowanych kolegów, którzy przemycili je do więzienia we Włodawie. Tam zostały nimi oblepione drzwi wszystkich cel w pawilonie dla internowanych. Później dotarła do mnie informacja, że klawisze urządzili im specjalny kipisz w poszukiwaniu maszyny do pisania, gdyż uznali za pewnik, że ulotki zostały wykonane na miejscu we Włodawie. Sporo tych ulotek przekazałem do Zakładów Azotowych z sugestią, żeby do ich rozrzucenia wykorzystać prądy wstępujące w chłodniach kominowych. Nigdy nie dostałem jednak informacji, czy proceder ten przyniósł oczekiwany efekt w postaci “deszczu ulotek” nad ZA.

Nie miałem również informacji o efektach jeszcze innego sposobu rozrzucania ulotek metodą, którą można nazwać balonowo-przewieszkową. Przedstawiam go poniżej – może się jeszcze przydać. Wyrzut ulotek tą metodą (fachowo zwaną “na przewieszkę”^[22]) odbywał się w sposób następujący:

Ułożony w wachlarz plik ulotek należało przemyślnie obwiązać nitką, która opierała się na papierosie (koniecznie jakiejś zachodniej marki; można je było kupić tylko za dolary w sklepach Pewexu^[23]; krajowe “Popularne” czy “Klubowe” zupełnie nie nadawały się do tego celu, gdyż gasły niemal natychmiast po zapaleniu). Po dokonaniu tych czynności (lub – jak w mojej wersji - przed wyekspediowaniem całej tej machiny w powietrze) papieros należało zapalić natychmiast opuszczając miejsce wyrzutu. Po pewnym czasie papieros przepalał nitkę uwalniając ulotki^[24], które spadając rozsypywały się na przestrzeniach tym większych im większa była wysokość punktu wyrzutu oraz siła wiatru.

Jako środek transportowy (i to był już mój osobisty wsad intelektualny w przedsięwzięcie) wykorzystywałem dziecinne baloniki napełnione wodorem, wytwarzanym w aparacie Kippa jako produkt reakcji metalicznego cynku z kwasem solnym. Do uniesienia każdego pliku ulotek wystarczały zazwyczaj trzy baloniki. Miejscem startu był IUNG-owski ogródek doświadczalny przy ul. Czartoryskich, w którym nietrudno było znaleźć miejsce dostatecznie osłonięte krzakami a równocześnie oświetlone latarnią, w blasku której musiałem przeprowadzić wszystkie potrzebne operacje (działałem oczywiście tylko w nocy). Dopiero teraz, pisząc te słowa zdaję sobie sprawę, że tylko dzięki swojej szczęśliwej gwieździe nie straciłem przy tym procederze ani oczu, ani rąk, ani żadnego innego organu, co było by dla mnie szkodą niepowetowaną a - zważywszy raczej nikłe efekty całego procederu – zupełnie niepotrzebną. . Nazajutrz rano po każdym wyekspediowaniu w powietrze pliku ulotek (zazwyczaj 2-3 tysiące) skrupulatnie obchodziłem całe miasto w ich poszukiwaniu. Tylko raz znalazłem ich kilka w pobliżu stacji kolejowej. Sądzę zatem, ze balony na dużych wysokościach musiały trafiać na silne prądy poziome, które szybko zapędzały je poza obręb miasta. Ale możliwe jest również, że ulotki były, tylko ja w ciemności nie potrafiłem ich odnaleźć (mogłem ich szukać tylko przed rozpoczęciem pracy w IUNG, czyli przed godz. 7-mą, a o tej porze w zimie panują jeszcze ciemności) albo też zostały wyzbierane przez sympatyków lub wrogów "Solidarności" zanim rozpocząłem swój obchód.

Ulotki identycznej lub podobnej treści drukowaliśmy jeszcze wielokrotnie, również w jednobarwnej wersji sitodrukowej. Rozkładaliśmy je w sklepach, urzędach na przystankach autobusowych, w pociągach i autobusach.