Grupa była całkowicie autonomiczna, zarówno pod względem programowym jak i finansowym, choć przez cały okres istnienia utrzymywała ścisłe stosunki z podziemnymi strukturami "Solidarności" (i innych ugrupowań opozycyjnych). Inaczej zresztą być nie mogło, gdyż w chwili organizacji "Familii" na przełomie lat 1981/82 żadnych struktur Związku jeszcze w Puławach nie było, a cała aktywność opozycyjna odbywała się w oparciu o spontaniczne inicjatywy oddolne. W chwili zaś zorganizowania się podziemnych struktur "Solidarności", "Familia" osiągnęła już stabilizację finansową, własne kontakty organizacyjne, spory dorobek a co najważniejsze przywykła już do samodzielności. Nie była ona zatem zainteresowana podporządkowaniem się żadnym nowo powstałym strukturom, które dopiero musiały dowieść swojej sprawności i przydatności dla podziemia. Autonomia, przy wypracowanych już zasadach konspiracji wydawała nam się zresztą bezpieczniejsza od działania w jednolitych strukturach organizacyjnych. To, że prawidłowo ocenialiśmy sytuację okazało się już na przełomie lat 1983/84, kiedy to niemal całą podziemną strukturę "Solidarności" Ziemi Puławskiej dotknęła olbrzymia wsypa, która autonomiczną "Familię" ominęła bokiem nie wyrządzając jej żadnej krzywdy^[13].

Współpracownicy "Familii" pracy w Wydawnictwie poświęcali niemal cały swój wolny czas, mimo, że wszyscy pracowali zawodowo i mieli zobowiązania rodzinne. Drukowanie nie było zresztą naszym jedynym zajęciem. Musieliśmy jeszcze sporządzać projekty, opracowywać teksty, zaopatrywać drukarnię w papier (kupowany po jednej ryzie w różnych sklepach), trudne do zdobycia klisze pozytywowe, pigmenty i inne składniki farby, przygotowywać emulsję sitodrukową, przepisywać na maszynie teksty przeznaczone do druku, zabiegać o udostępnienie nam mieszkań, przygotować wydruki do kolportażu, zorganizować kolportaż itp. A nie byliśmy już zbyt młodzi. Najmłodszy z nas dobiegał 35-tki, najstarszy – dawno przekroczył 50-tkę.

Niemal od początku podział pracy w wydawnictwie był ściśle określony:

Bogdan Szewczyk wykonywał we własnej ciemni wszelkie prace fotograficzne, sporządzał matryce sitodrukowe, przygotowywał farby, a w czasie druku podkładał papier. Do niego należały również ewentualne kontakty ze strukturami zewnętrznymi.

Maria Kapturkiewicz-Szewczyk sporządzała projekty graficzne i rysunki oraz zajmowała się kolportażem; jeśli druk odbywał się w jej mieszkaniu^[14] dochodziło do tego podkarmianie drukarzy i pojenie ich herbatą a po zakończeniu pracy doprowadzanie mieszkania do normalnego stanu.

Do obowiązków Stanisława Głażewskiego i Ireneusza Ostrokólskiego należało wyszukiwanie bezpiecznych miejsc nadających się do przechowywania sprzętu i druku, zaopatrywanie wydawnictwa w papier, drukowanie (obsługa ramki i rakla), a po zakończeniu pracy sprzątanie miejsca druku, usuwanie emulsji z matryc a także ich konserwacja i przygotowywanie do następnej akcji, przenoszenie ramek z miejsca ich przechowywania do miejsca przygotowywania matryc, a następnie gotowych matryc do miejsca druku. Stanisław Głażewski zajmował się ponad to redagowaniem wszelkich tekstów przeznaczonych do powielenia: ulotek, tekstów okolicznościowych, dydaktycznych i propagandowych, a także - jeśli zaszła taka potrzeba (np. w okresie wyborów) – nawet rymowanek.

Pozostali członkowie grupy nie mieli przydzielonych stałych obowiązków; włączali się oni do działania w miarę takiej potrzeby.

Jako podstawowego sprzętu drukarskiego używaliśmy ramek do sitodruku^[15] specjalnej konstrukcji. Ramki te, wykonane z aluminiowych rurek były składane, tak, by można je było przenosić bez zwracania na siebie uwagi np. w rękawie. Po rozłożeniu ramek rozpinaliśmy na nich matryce sitodrukowe składające się ze stylonowej tkaniny obszytej ze wszystkich stron specjalnymi zakładkami wykonanymi przez Zdzisławę Głażewską z mocnego płótna. W zakładki te należało wsunąć rurki stanowiące konstrukcję ramy. Urządzenie to, podobnie jak specjalne pudełko na papier skonstruowane przez Bogdana Szewczyka nie nadawało się niestety do wykonywania druków wymagających dużej precyzji takich jak np. wielobarwne znaczki pocztowe, pocztówki, cegiełki itp. Te były wykonywane na tradycyjnej ramie drewnianej.

Dobrze wykonana matryca sitodrukowa wytrzymuje około tysiąca wydruków, później emulsja stopniowo się wyciera i matryca zaczyna „siać” farbę w miejscach niepożądanych. Dlatego też nakłady większości naszych wydawnictw obracały się wokół 1000 arkuszy lub były ich wielokrotnością. Jedynie kolejne numery Tygodnika Wojennego z powodu chronicznych niedoborów papieru^[16] drukowaliśmy w nakładach o połowę mniejszych.