W trakcie drukowania wykorzystywaliśmy farby różnych typów: farbę drukarską rozcieńczaną olejem sojowym lub mydlaną pastą do prania "Comfort" a także farbę temperową sporządzaną z chudego twarogu macerowanego z mlekiem wapiennym z dodatkiem sadzy lub pigmentów mineralnych^[17].

Dysponując rozkładanymi ramkami na sita mogliśmy w znacznym stopniu oddzielić miejsce sporządzani diapozytywów i matryc (była to zazwyczaj ciemnia fotograficzna Bogdana Szewczyka w jego pracowni na "Zachcie") od miejsca druku, co znacznie zwiększało bezpieczeństwo. Druki wymagające ram drewnianych (pocztówki, znaczki Podziemnej Poczty "Solidarności" itp.) wykonywaliśmy z reguły w mieszkaniu Marii i Bogdana Szewczyków przy ul. Krańcowej, wykorzystując fakt, że przenoszenie przez Bogdana Szewczyka różnych przedmiotów (również odpowiednio zamaskowanych ramek sitodrukowych) z pracowni do mieszkania było rzeczą całkowicie zwyczajną i nie wywoływało niczyjego zainteresowania. Natomiast pozostałe druki (kolejne numery Tygodnika Wojennego, ulotki, plakaty, broszury itp.) drukowaliśmy w mieszkaniach różnych zaprzyjaźnionych osób. Szczególnie często wykorzystywaliśmy mieszkania emerytów IUNG Janiny Dutkiewicz oraz Jadwigi i Leonarda Zinkiewiczów. Wielokrotnie korzystaliśmy także z gościny nauczycielki LO im ks. A. Czartoryskiego, Izabeli Bronikowskiej, studentki KUL, Aliny Hennel, emeryta IUNG, Jerzego Ciepielewskiego, pracownika LZF w Kurowie, Krzysztofa Małagockiego, pracowników IUNG, Zdzisławy i Stanisława Głażewskich a także kilku innych osób.

Znakomita większość naszych druków była przekazywana strukturom "Solidarności" nieodpłatnie. Część nakładu (również znaczków pocztowych, które stanowiły nasze jedyne źródło dochodu) przekazywaliśmy nieodpłatnie warszawskim strukturom ROPCiO, który kolportując je już odpłatnie w ten sposób zdobywał fundusze na swoją działalność. Bezpośrednim odbiorcą ze strony ROPCiO był Bogumił Studziński lub, znacznie częściej, Władysław Brykczyński, który z racji kontaktów służbowych z IUNG-iem często bywał w Puławach. Zimą Władysław Brykczyński, starszy, nobliwy korpulentny pan, zwykł nosić obszerne futro, pod którym ukrywał trzy płócienne sakwy wykonane przez Marię Kapturkiewicz-Szewczyk. W tych sakwach, pocąc się niemiłosiernie, bez zwracania uwagi potrafił przewieźć pociągiem kilka ryz zadrukowanego papieru. Latem brał jednorazowo mniej, ale za to częściej przyjeżdżał.

Do dnia dzisiejszego zachowało się sporo diapozytywów, które wykorzystywaliśmy przy sporządzaniu matryc sitodrukowych, zwłaszcza diapozytywów broszur, cegiełek, znaczków pocztowych i plakatów. Według podstawowych kanonów konspiracji powinny one być zniszczone natychmiast po wykorzystaniu łącznie z niedodrukami i innymi śladami powielania. Przy takim postępowaniu przypadkowa wpadka nakładu nie dekonspirowała drukarni, a nam groziła jedynie odpowiedzialność karna za przechowywanie i kolportaż, a nie znacznie surowsze kary za powielanie. Na ogół tych zasad skrupulatnie przestrzegaliśmy paląc w kominku na "Zachcie" lub w specjalnie wykopanym dołku na działce wszystko, co pozostało po wydrukowaniu nakładu, z wyjątkiem wydruków gotowych do kolportażu. W początkowym okresie działania od zasady tej odstępowaliśmy jedynie w przypadku diapozytywów, tych pozycji, które mogły liczyć na dodruk, lub mogły być wykorzystane przez inne drukarnie. Materiały te przechowywałem w miejscu absolutnie bezpiecznym: w piwnicy emerytki IUNG, Zofii Miczyńskiej, która, ze względu na sędziwy wiek właścicielki, już od dawna nie była wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem. Później przechowywałem w ten sposób większość używanych przez nas negatywów, diapozytywów, a nawet maszynopisów i projektów. W tej piwnicy, pod zwałami węgla materiały te dotrwały aż do 1989 r., chociaż nie wszystkie w dobrym stanie, gdyż kilkakrotne awarie kanalizacji spowodowały częściowe lub całkowite zniszczenie wielu depozytów.

Mimo przedsięwzięcia szeregu działań zapewniających nam względne bezpieczeństwo, przystępując do działalności konspiracyjnej musieliśmy się przecież liczyć z możliwością wpadki. Byliśmy więc przygotowani również na taką okoliczność, czego dowodem jest wyciąg z KPK opatrzony wskazówkami jak należy zachowywać się w czasie przesłuchania, spisany ręką Zdzisławy Głażewskiej w kwietniu 1982 r. Później pojawiło się kilka fachowych poradników dla kandydatów na konspiratorów, a wśród nich bardzo wówczas popularny "Mały Konspirator" wydany przez Wydawnictwo cdn (Załącznik 3).