Po latach okazało się, że w obronie Tadeusza Skiby wystąpiły wówczas również Rada Naukowa i Dyrekcja Instytutu^[32] .

Puławska prasa podziemna zrelacjonowała te wydarzenia w sposób następujący:

Ponad 90% ogółu pracowników IUNG w Puławach podpisało i wystosowało ostry protest do Prokuratora Generalnego PRL w Warszawie, w którym piętnują sposoby postępowania pracowników milicji w Lublinie z aresztowanym pracownikiem naukowym IUNG dr Tadeuszem SKIBĄ. Protest został wystosowany, podpisy zebrano mimo prób dyrektora IUNG zatrzymania tej akcji /groźbą rozwiązania tej placówki naukowej/. Przypominamy, że dr T. Skiba /przewodniczący NSZZ Solidarność w IUNG Puławy/ został aresztowany 27 grudnia 83 r. I przebywał w ramach tzw. sankcji w areszcie lubelskim na ul. Północnej. Tam miał zawał serca . Potłuczonego i w bardzo ciężkim stanie przewieziono go do szpitala przy ul. Staszica – skutego kajdankami! Dozorowało go ponadto dwóch funkcjonariuszy SB. W szpitalu dopiero po ostrej interwencji ordynatora i protestach personelu, zdjęto choremu kajdanki z rąk, natomiast przykuto go kajdankami za nogę do ramy łóżka. "Ochrana" SB-owska dalej stała przy tak ubezpieczonym chorym – w "przepisowej" odległości 1 m. Więc mamy następny przykład humanitaryzmu w stylu Gestapo. Protest pracowników IUNG przekazano do wiadomości Sejmowej Komisji Sprawiedliwości, kardynała Józefa Glempa i żony T. Skiby, A. Skibowej. /Redakcja w całej rozciągłości popiera protest i kieruje serdeczne współczucie na ręce Rodziny szanownego dr Tadeusza Skiby/.

Odnotujmy pierwszy efekt wystosowanego protestu. Otóż 9 lutego przybył do IUNG przedstawiciel Prokuratury Wojewódzkiej z Lublina. Spotkał się w najmniejszej salce pałacowej /tzw. Recepcyjna/ z ...dyrekcją IUNG, sekretarzem PZPR K. Chłopeckim i kilkoma dobranymi członkami PZPR. Zebrania całej POP "przedstawiciel" nie życzył sobie. Nad czym radzono? - nie ważne. W każdym razie większość z tych kilku obecnych nie podpisała protestu motywując to tym, że wykorzystać to może podziemie. Wspaniała moralność. Na szczęście nie ma wielu tych.....!"^[33]

W wyniku tych wszystkich zabiegów oraz prawdopodobnie powtórnego ataku serca 25 stycznia 1984 r.^[34] Tadeusz Skiba został ostatecznie zwolniony z Aresztu Śledczego w Lublinie. Do domu powrócił jednak dopiero 14 lutego^[35]. Dalsze losy osób najbardziej poszkodowanych w wyniku wielkiej wsypy przedstawił Julian Migdal^[36] w swojej mowie podczas pogrzebu Tadeusza Skiby:

"Nie był to jednak koniec kłopotów Tadeusza Skiby z władzą ludową. Śledztwo przeciwko Niemu oraz dziewięciu innym działaczom podziemnej Solidarności (A. Owczarz, Z. Zubowski, J. Migdal, E. Szelęźniak, G. Wołczyk, C. Wójcik, A. Zubowski, W. Rozmus^[37]) trwało nadal i w dniu 18 lipca 1984 r. zmaterializowało się w postaci aktu oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Lublinie (I Ds.354/83/S). Pan Wiceprokurator mgr. P. Dudzik "oskarża Tadeusza Skibę /.../ zatrudnionego w IUNG w Puławach w charakterze adiunkta (tymczasowo aresztowanego od 27 grudnia 1983 r. do dnia 25 stycznia 1984 r. k.743.928) o to, że w okresie od grudnia 1981 r. w miejscu jak w pkt. I. pełnił czynności kierownicze w Komisji Zakładowej rozwiązanego NSZZ Solidarność działającej w miejscowym Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa zajmując się rozpowszechnianiem wydawnictw tego związku, zawierających treści lżące, wyszydzające i poniżające naczelne organy PRL, fałszywe wiadomości mogące wyrządzić poważną szkodę interesom PRL oraz treści nawołujące do podejmowania działań mających na celu wywołanie niepokoju publicznego tj. o czyn z art. 278 &3 kk. 271 & 1 kk. w zw. z art. 273 & 2 kk. art. 282 & 1 w zw. z art 10 & 2 kk^[38].

Do rozprawy jednak nie doszło (umorzenie) o czym 26 lipca 1984 r powiadomiła zainteresowanych Prokuratura Rejonowa w Puławach stwierdzając, że czyny zarzucane im w akcie oskarżenia należą do kategorii przestępstw podlegających amnestii, wymienionych w art. 1 pkt. 3 lit. J – ustawy z 21 lipca 1984 r. o amnestii, stąd na mocy art 2. ust.2 tejże ustawy należało orzec jak na wstępie."^[39]

Osoby podejrzewane o działalność opozycyjną podlegały jednak nadal permanentnej inwigilacji a co jakiś czas byliśmy wzywani na "badania kontrolne" bez wyraźnej przyczyny^[40].