Ten obraz, nad wyraz pochlebny dla puławskiej opozycji solidarnościowej, wiceprokurator wzmocnił jeszcze uwagą, że "Przesłuchani w charakterze podejrzanych ... Zbigniew Zubowski, Tadeusz Skiba, Grzegorz Wołczyk i Zofia Wiśniewska nie przyznali się dodokonania zarzuconych im czynów i skorzystali z przysługującego im prawa odmowy złożeniawyjaśnień. Natomiast Julian Migdal i Władysław Rozmus w swych wyjaśnieniach podali, iż nie prowadzili nielegalnej działalności związkowej". Sposób obrony przez zaprzeczanie wszystkim oskarżeniom lub odmowę zeznań przyjęty przez podejrzanych od czasów KOR-owskich uchodził bowiem za najbezpieczniejszy i nie stwarzający ryzyka przypadkowego zakapowania kolegów.

Aresztowania zaczęły się w końcu grudnia 1983 r.^[13] i objęły kilkadziesiąt osób spośród których Aktem Oskarżenia objęto ostatecznie 10 osób: Andrzeja Owczarza (ZA), Zbigniewa Zubowskiego (ZA), Tadeusza Skibę (IUNG), Juliana Migdala (IUNG), Edwarda Szeleźniaka (IUNG), Grzegorza Wołczyka (ZZG "Veritas"), Cecylię Wójcik (RSW "Prasa-Książka-Ruch"), Zofię Wiśniewską ("Bacutil"), Andrzeja Zubowskiego (rencista) i Władysława Rozmusa (LZF Kurów). Pierwszy, jeszcze przed Bożym Narodzeniem, 20.12.1983 r. został aresztowany Andrzej Owczarz, a po nim kolejno C. Wójcik (22.12.83), T. Skiba (27.12.83), E. Szeleźniak (29.12.83), Z. Wiśniewska^[14] i Z. Zubowski (29.12.83) oraz G. Wołczyk (9.01.84)^[15]. Wobec J. Migdala, A. Zubowskiego i W. Rozmusa zastosowano dozór MO^[16].

Ja miałem znacznie więcej szczęścia, gdyż tym razem wszystko skończyło się na sakramentalnym 48-godzinnym zatrzymaniu, ale ponieważ z różnych względów było to doświadczenie niezapomniane, opiszę je drobiazgowo.

W chwili, gdy po mnie przyszli wiedziałem już o wielkiej wsypie, miałem bowiem możność obserwowania z okna Zakładu Roślin Pastewnych IUNG moment aresztowania naszego kolegi Edwarda Szeleźniaka, u którego w trakcie rewizji esbecy znaleźli – o czym dowiedziałem się później – kilkanaście jedno kartkowych kalendarzy na 1984 r. z rysunkiem skopiowanym z okładki Nr 35(43) Biuletynu Informacyjnego "Solidarność Ziemi Puławskiej"^[17]. Ponad to niemal całą noc poprzedzającą aresztowanie Tadeusza Skiby, które miało miejsce 27 grudnia przegadaliśmy w moim mieszkaniu (jego mieszkanie było już obserwowane przez dwóch panów siedzących w samochodzie z wygaszonymi światłami na ul. Izabelli), analizując sytuację i dociekając co SB może wiedzieć na podstawie zeznań osób dotychczas przesłuchiwanych, z których większość, nie posiadając cech wymaganych od konspiratorów, poddana naciskom, które przerastały ich odporność psychiczną, nie sprostała oczekiwaniom, jakie w nich pokładali liderzy.

W trakcie tej rozmowy miałem chwilę osobistej satysfakcji, gdy Tadeusz Skiba przyznał mi rację w sporze, który toczyliśmy od 13 grudnia 1981 r. Fakty przekonały go bowiem, że próba zakonspirowania struktur "Solidarności" powstałych przed 13 grudnia, była ogromnym błędem. Żeby być działaczem w strukturach legalnych wystarczy bowiem mieć ogólną orientację w sytuacji politycznej i instynkt społecznika; w konspiracji bardziej liczą się natomiast takie cechy jak lojalność wobec kolegów oraz stawianie dobra organizacji wyżej niż bezpieczeństwo własne, które to cechy wykluczają możliwość zapewnienia sobie bezkarności kosztem organizacji, do której się należy lub współpracowników. Dlatego też lepsza okazała się moja propozycja: budowanie struktur konspiracyjnych od nowa w oparciu o więzi rodzinne i towarzyskie oraz proponowanie uczestnictwa w tych strukturach tylko kandydatom o wypróbowanej odwadze cywilnej i gotowości do ponoszenia konsekwencji swojej działalności bez obciążania kolegów.

Wychodząc ode mnie nad ranem Tadeusz Skiba oświadczył, że jeszcze dziś spodziewa się aresztowania i że ma zamiar pokazać wszystkim sypiącym na wyścigi współpracownikom, jak powinien zachować się człowiek honorowy. Jak wykazały późniejsze wydarzenia - słowa dotrzymał.