Zamykając ten temat dodać jeszcze należy, że Informatory Strajkowe Ziemi Puławskiej, o których Piotr Wojtowicz wspomina na s. 128 swojego opracowania były bez wątpienia organami Komitetu Strajkowego w Zakładach Azotowych i tam były redagowane Fakt ten czyni bardzo prawdopodobną myśl, że nazwy: “Komitet Strajkowy w ZA” i “Komitet Strajkowy Ziemi Puławskiej” były używane zamiennie dla określenie tej samej struktury. Ale i tę wątpliwość mogą rozstrzygnąć wyłącznie uczestnicy lub bezpośredni obserwatorzy tamtych wydarzeń.

Obok kilkudziesięciu tekstów artykułów, apeli, odezw i oświadczeń, które w ciągu tych gorących dni grudnia 1981 r. wyszły spod mojego pióra, a których z pamięci wymienić i zliczyć już nie potrafię, była również ulotka, o której P. Wojtowicz wspomina na stronie 134 swojej pracy ^[79]:

“W odezwie zatytuowanej “Dość zbrodni PZPR hańbiących cały Naród”, podpisanej przez “Solidarność Ziemi Puławskiej” czytamy między innymi: ....Zbrodnia w kopalni Wujek obciąża w pierwszym rzędzie PZPR. I to nie tylko jej KC. Popierając i aprobując swoją przynależnością do zbrodniczej organizacji wszystkie jej działania, każdy członek PZPR ubroczył sobie ręce krwią górników z kopalni Wujek, mimo, że na tych rękach nie obeschła jeszcze robotnicza krew przelana 11 lat temu na Wybrzeżu... Robotniczą krew przelaną w kopalni Wujek i na Wybrzeżu, a także pamięć innych, liczących się w setki tysięcy ofiar partii, możemy uczcić tylko w jeden sposób: uporczywą walką o demokratyczną i praworządną Rzeczpospolitą..” W zakończeniu znalazł się apel do Wojska Polskiego, by nie udzielało pomocy partii w “jej zbrodniczej walce z Narodem”, lecz by żołnierze w oparciu o chlubne tradycje nieśli “na sztandarach hasło wolności”. To ostatnie zdanie z apelem do żołnierzy zostało już wkrótce przez Prokuraturę Wojskową utożsamione z przestępczym osłabianiem gotowości sił zbrojnych do obrony granic PRL i stało się powodem sporych kłopotów trójki studentów, którzy tę ulotkę kolportowali ^[80]

Przy czytaniu tekstów pisanych na przełomie grudnia 1981 i stycznia 1982 r. aż bije w oczy dominujący w nich ton egzaltacjii, który dzisiejszego czytelnika może razić i odstręczać, ale właśnie takie wówczas panowały nastroje wywołane poczuciem bezsilnej złości po brutalnym zerwaniu przez WRON Porozumień Sierpniowych, stłumieniu przemocą odzyskanej na chwilę wolności i podjęciu (na szczęście nieudanej) próby zniszczenia “Solidarności”, którą z takim mozołem przez kilkanaście miesięcy budowaliśmy i z którą tak wielkie wiązaliśmy nadzieje.

Powracając do wydarzeń, które rozegrały się w poniedziałek 14 grudnia 1981 r., należy dodać, że jeszcze do południa związkowcy z IUNG wynosili z pomieszczeń Zarządu Oddziału NSZZ “Solidarność” Ziemia Puławska i Redakcji Biuletynu “Solidarność Ziemi Puławskiej” i ukrywali pozostałe tam jeszcze dokumenty i zapasy papieru. Około południa niemal puste pomieszczenia zostały zamknięte i opieczętowane. Podobny los spotkał lokal Komisji Zakładowej NSZZ “Solidarność” w IUNG. Skonfiskowane zostały również z pomieszczeń Zakładu Małej Poligrafii IUNG dokumenty i materiały redakcyjne Informatora NSZZ “Solidarność” w IUNG “PRZESZŁOŚĆ-PRZYSZŁOŚCI”, w tym również kompletna makieta ostatniego, 28 numeru tego pisma przygotowywana właśnie do druku a także egzemplarz unikalnego w PRL opracowania “POZA KRAJEM – ZA OJCZYZNĘ. Żołnierz polski na frontach zachodnich II Wojny Światowej 1939-1945”, które nigdy się już nie odnalazły. Szczególnie żal mi było książki, którą otrzymałem w darze od Koła Polskiego w Rzymie w czasie pielgrzymki zorganizowanej przez puławski KIK we wrześniu 1981 r. i z niemałym strachem przeszmuglowałem przez granicę. Poszczególne rozdziały tej książki drukowane w odcinkach jako wkładka do Informatora cieszyły się olbrzymią poczytnością, jako nieocenione źródło wiarygodnej wiedzy o wówczas prawie nieznanych epizodach z dziejów Armii Polskiej na Zachodzie. W chwili ogłoszenia stanu wojennego nieopublikowany został tylko jeden rozdział tej książki o Pomocniczej Służbie Kobiet.

Żeby przywołać pamięci dalsze wydarzenia tego dnia należy się cofnąć do niedzieli 13 grudnia, kiedy to “Po zakończeniu spotkania na Marynkach w dniu 13.12, najaktywniejszy jego uczestnik, Jan Nakonieczny (wobec groźby internowania ukrywający się już od kilku godzin) poufnie umówił się z kilkoma dobranymi według nieznanego mi klucza, osobami na konspiracyjne spotkanie w poniedziałek 14.12 w Wodrolu ^[81] (wzmiankę o tym spotkaniu zamieścił P. Wojtowicz na s.124) i to właśnie na tym spotkaniu (w autobusie krążącym wokół terenu Wodrolu) zapadła decyzja m.in. o konieczności wydelegowania kogoś kompetentnego i obdarzonego charyzmą do ZA w celu podtrzymania strajku (padło na Jana Nakoniecznego, który, oprócz wymienionych walorów, miał wśród działaczy "S" w ZA wielu znajomych i przyjaciół jeszcze z czasów organizowania pierwszych struktur NSZZ "Solidarność"). ^[82]Jan Nakonieczny towarzyszył strajkującym pracownikom Zakładów Azotowych aż do końca protestu. Opuścił teren ZA, przeskakując w nocy przez ogrodzenie, dopiero na kilka godzin przed pacyfikacją Zakładów przez oddziały ZOMO, i lasami przekradł się do miasta, gdzie natychmiast podjął chwilowo przerwaną działalność organizacyjną.

Relację tę uzupełnić wypada informacjami zawartymi w zeznaniach Andrzeja Krawczyka ^[83], które Piotr Wojtowicz odnalazł w zasobach IPN a ich treść opublikował na stronach 124-125 swojej pracy ^[84].

“W dzień wprowadzenia stanu wojennego Andrzej Krawczyk spotkał w siedzibie Zarządu Oddziału NSZZ “Solidarność” Ziemia Puławska wiceprzewodniczącego J. Łodygę, który poinformował go o miejscu i terminie konspiracyjnego zebrania. Odbyło się ono następnego dnia – 14 grudnia na terenie Przedsiębiorstwa Zaopatrzenia Rolnego w Wodę “Wodrol” w Puławach, a w spotkaniu uczestniczyli I. Czeżyk, H. Komsta, J. Łodyga, J. Nakonieczny, S. Głażewski oraz kilka innych osób. Podczas zebrania podjęte zostały decyzje o kontynuowaniu działalności związkowej, która miała polegać między innymi na drukowaniu i rozpowszechnianiu niezależnych wydawnictw oraz organizowaniu oporu w puławskich zakładach pracy, z wyłączeniem Zakładów Azotowych, w których działa inna grupa osób. Działacze, którzy zebrali się w “Wodrolu” w różnym składzie spotykali się regularnie, przeciętnie co dwa dni. Na wniosek J. Nakoniecznego teren Puław podzielono na 5 rejonów kolportażu ulotek i innych wydawnictw”.

Do listy uczestników tego spotkania zawartych w powyższym tekście mogę dodać tylko jedno nazwisko: Edwarda Owczarskiego oraz przypuszczenie, że musiał wśród nas być ktoś z “Wodrolu”, kto to niecodzienne spotkanie w autobusie zorganizował. Napewno nie było na nim Tadeusza Skiby, gdyż przypominam sobie, że właśnie na tym zebraniu Jan Nakonieczny przekazał mi dla niego kilka poufnych informacji i jedną prywatną prośbę. Gdyby mógł, niewątpliwie przekazałby je Tadeuszowi Skibie osobiście. Fakt ten wskazuje, że kluczowa decyzja o delegacji Jana Nakoniecznego do strajkujących już Zakładów Azotowych zapadła bez udziału T. Skiby, co stanowi ważną przesłankę podważającą informację Z. Lesisza o jego powołaniu na szefa Komitetu Strajkowego Oddziału NSZZ “Solidarność” Ziemia Puławska.już 13 grudnia na Marynkach.

Zgodnie z zeznaniami Andrzeja Krawczyka i moją pamięcią grupa osób, która spotkała się 14 grudnia w “Wodrolu”, po zakończeniu strajku w Zakładach Azotowych w dniu 19.12.1981 r., utworzyła Komitet Obrony Narodowej (KON), któremu przewodził Jan Nakonieczny. Jako uczestnik kilku pierwszych konspiracyjnych spotkań grupy i współtwórca jej założeń programowych ^[85] mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że głównym celem KON "Ziemia Puławska" kierowanego przez Jana Nakoniecznego było przygotowanie społeczeństwa do spodziewanej konfrontacji zbrojnej i dlatego organizacja ta miała quasi wojskową pionową strukturę organizacyjną.

Oprócz przygotowań do konfrontacji z twórcami stanu wojennego KON zajmował się redakcją, drukiem i kolportażem bibuły, a także organizowaniem różnych akcji opozycyjnych, takich jak: spacery w Alei Partyzantów w czasie nadawania Dziennika Telewizyjnego (spacery te odbywały się na początku lutego 1982 r.; uczestniczyły w nich tłumy Puławiaków, mimo, że spacerujący byli fotografowani a często również legitymowani i mogli się spodziewać kłopotów w pracy), bojkot prasy, zapalanie świec w oknach 13 i 16 dnia każdego miesiąca, akcje plakatowe i ulotkowe, wylepienie Trybuną Ludu chodnika przy bramie nr 1 Zakładów Azotowych.