Nie mniej ważną przyczyną było moje postanowienie z pierwszych godzin stanu wojennego, że mimo zmiany sytuacji, w miarę sił i środków będę kontynuował zadanie, którym zaszczycił mnie w czerwcu 1981 r. Zarząd Oddziału NSZZ “Solidarność” Ziemia Puławska (którego członkiem i działaczem czułem się nadal), powierzając mi pieczę nad wydawnictwami związkowymi. I właśnie temu zadaniu postanowiłem poświęcić się również w konspiracji, intuicyjnie wyczuwając olbrzymią informacyjną i środowiskotwórczą siłę podziemnych wydawnictw. Potwierdzenie trafności moich intuicyjnych wyborów znalazłem kilka lat później w wywiadzie, którego udzielił w 1986 r., Tygodnikowi Mazowsze Jerzy Giedroyć w 40 rocznicę powstania paryskiej “Kultury” ^[91] mówiąc:

“To co staramy się robić w tej chwili – to walczyć z nastrojami kapitulanckimi /.../ Z takimi tendencjami trzeba za wszelką cenę walczyć, trzeba podtrzymywać wolę oporu” i dalej poproszony o wymienienie najważniejszego dokonania opozycji solidarnościowej w Polsce powiedział bez wahania: “Przede wszystkim wydawnictwa i prasa. Każde nawet najmniejsze pismo, to grupa ludzi aktywnie działających politycznie – i to jest bardzo ważne. Muszę też powiedzieć, że zawartość tej prasy bardzo się poprawia”. Także Jacek Kuroń był zdania, że “największym osiągnięciem podziemia było stworzenie zaplecza poligraficznego, początkowo opartego głównie na prostych powielaczach...” ^[92]

Na razie wykonywałem te zadania redagując kolejne numery Biuletynu “Solidarność Ziemi Puławskiej” oraz ulotki, apele i oświadczenia. Wkrótce jednak straciłem kontakt z powielaczem, który powędrował w służbę KON i odczuwałem potrzebę jakiegoś stałego zajęcia. Jeszcze przed Świętami nawiązałem zatem współpracę z Marią i Bogdanem Szewczykami ^[93], w których pracowni na ul. Filtrowej, w listopadzie 1981 r. odkrywałem tajniki sitodruku przy powielaniu plakatu wykpiwającego “proces o myszy i niedźwiedzia” ^[94], a pierwszymi efektami tej współpracy były sitodrukowe życzenia świąteczne i noworoczne, dla naszych internowanych i aresztowanych kolegów, które za pośrednictwem ich rodzin trafiły do adresatów jeszcze przed wigilią. Również jeszcze przed Świętami Bogdan Szewczyk wykonał pieczątkę z nazwą Związku pisaną “solidarycą”, która posłużyła mi do opatrywania nazwa “Solidarności” różnych “WRON-ich” plakatów i ogłoszeń. Wykonałem również na przebitce ^[95] około 30 tys. miniulotek o treści “Solidarność żyje i działa” oraz "Solidarność zwycięży" ^[96].

W tym miejscu muszę porzucić na chwilę temat naszej działalności wydawniczej w pierwszych dniach obowiązywania stanu wojennego, żeby na chwilę powrócić do spotkania przedstawicieli NSZZ “Solidarność” na Marynkach w dniu 13 grudnia. Zapadła na nim decyzja, że po rozeznaniu sytuacji i nastrojów w swoich zakładach pracy zgromadzeni przekażą wyniki sondażu na umówionym z góry spotkaniu we wtorek 15 grudnia. Zebranie doszło do skutku również na Marynkach, tyle że tym razem nie w reprezentacyjnej sali okrągłej, ale w pomieszczeniach laboratoryjnych Oddziału Pszczelnictwa Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa. Wzięło w nim udział zaledwie kilkunaście osób. Po omówieniu ogólnej sytuacji w kraju (na podstawie informacji z Radia Wolna Europa Jana Nowaka-Jeziorańskiego) i zapoznaniu się z opiniami uczestników o nastrojach społecznych “zapadła decyzja o zaniechaniu myśli o strajku generalnym w Puławach i skoncentrowaniu całej uwagi działaczy "S" na niesieniu pomocy strajkującym kolegom z Zakładów Azotowych i ich rodzinom.” ^[97]

Z tego drugiego zebrania na Marynkach musiałem się pośpiesznie ewakuować przed jego zakończeniem z powodu nagłego wezwania do gabinetu dyrektora IUNG. Wiadomość o tym zakomunikował mi zdyszany kolega z pracy Edward Szelęźniak, którego wychodząc z Zakładu zawiadomiłem o miejscu mojego pobytu w ciągu najbliższej godziny. Okazało się, że w gabinecie dyrektora oczekuje na mnie grupa oficerów, której dowódca uroczyście nałożył na mnie areszt domowy obowiązujący od powrotu z pracy do wyjścia do pracy następnego dnia. Podobny zaszczyt spotkał również kilku innych pracowników IUNG zaangażowanych w działalność związkową: Jerzego Chmielewskiego, Antoniego Fabera, Józefa Gądora, Leszka Gryniewicza i Tadeusza Skibę ^[98]. Do listy tej należy dopisać opuszczone przez redaktora Informatora Strajkowego nazwisko sekretarza Komisji Zakładowej NSZZ “Solidarność” w IUNG, Elżbiety Kern, która 15 grudnia również znalazła się w areszcie domowym ^[99].

Areszt domowy, mimo oczywistej (gdyby ktoś chciał koniecznie przestrzegać jego rygorów zgodnie z intencjami pomysłodawców) uciążliwości miał również swoje dobre strony. Obfite śniegi, które nawiedziły Polskę akurat w połowie grudnia 1981 r. zmusiły puławskich komisarzy wojskowych do zarządzenia obowiązkowego stawiennictwa wszystkich mężczyzn (z wyjątkiem starców i niedorostków) do pracy przy odśnieżaniu torowisk wiodących do Zakładów Azotowych a szczególnie do elektrociepłowni. Odśnieżanie odbywało się po godzinach pracy, a więc w okresie, gdy “aresztanci domowi“ musieli pod rygorami prawa stanu wojennego przebywać w domach. Nie czując się powołany do rozstrzygania, czy ważniejsze jest polecenie stawienia się do odśnieżania, czy areszt domowy przedstawiłem ten dylemat do decyzji komisarzowi wojskowemu w IUNG ^[100], Kazimierzowi Bisowi Na zajęcie jednoznacznego stanowiska pozwoliły mu dopiero liczne konsultacje telefoniczne. Okazało się, że aresztanci domowi są niegodni przywileju odśnieżania socjalistycznych torów, nie wykluczone, że ze względu ich wrodzone skłonności do dywersji i sabotażu. Tak czy owak podczas gdy my, ekstrema “Solidarności” siedzieliśmy sobie w ciepłych (umiarkowanie, bo tzw. “zima stulecia” rozregulowała jak zawsze funkcjonowanie PRL) mieszkaniach, pogryzali kartkowe wyroby czekoladopodobne ^[101] i słuchali pogadanek Jerzego Urbana, nasi mniej szczęśliwi koledzy srodze marzli przy odśnieżaniu torów.