Przystępując do współpracy z Marią i Bogdanem Szewczykami zdawałem sobie sprawę, że pilnie potrzebujemy jakiegoś stałego źródła finansowania, gdyż nie byliśmy ludźmi bogatymi a posiadane przez nas zapasy materiałów drukarskich szybko się wyczerpywały.

Świadom tego faktu, na pierwsze konspiracyjne zebranie Prezydium Zarządu Oddziału NSZZ “Solidarność” Ziemia Puławska w “przedwojennym” składzie, zwołane przez Andrzeja Starzaka ^[102] między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem w mieszkaniu Krystyny Knapik ^[103] przy ul.Bieruta (obecnie Brata Alberta) przyszedłem z gotowym planem, związanym z t.zw. “pieniędzmi biuletynowymi”, o których istnieniu doskonale wiedziałem. Zebranie musiało się odbyć właśnie wtedy, gdyż zapamiętałem, że gospodyni poczęstowała nas pysznym świątecznym ciastem.

Na tym spotkaniu, w którym uczestniczyli: przewodniczący Andrzej Starzak, wiceprzewodniczący Janusz Łodyga, skarbnik Krystyna Knapik oraz członkowie Prezydium Zarzadu Stanisław Głażewski, Zofia Górecka, Andrzej Jackiewicz i Andrzej Kuba omówiliśmy sytuację ogólną i perspektywy działania. Doszliśmy wspólnie do wniosku, że zakonspirowanie działalności Zarządu Oddziału w doskonale znanym (również SB) składzie powołanym w wyniku wyborów 13 czerwca 1981 r., byłaby niecelowa. Uznaliśmy zatem, że każdy z członków puławskich władz Związku powinien sobie sam zorganizować działalność konspiracyjną, dostosowaną do indywidualnych gustów i możliwości lub też włączyć się w działalność spontanicznie powstających grup oporu. Bardzo mi takie stanowisko dogadzało, gdyż – jak wespomniałem wyżej – kontynuując swoją działalność sprzed 13 grudnia, już od kilkunastu dni byłem związany z grupą opozycyjną na “Zachcie”.

Pojadając doskonałe ciasto niecierpliwie wyczekiwałem sposobnej chwili, żeby poruszyć sprawę “pieniędzy biuletynowych”, która mnie – jako się rzekło wyżej - żywo interesowała.”Pieniądze biuletynowe” to była niebagatelna kwota 555 tysięcy złotych pochodzących z wływów z kolportażu Biuletynu Informacyjnego “Solidarność Ziemi Puławskiej” przed 13 grudnia. Pieniądze te, w braku innych możliwości, zostały zdeponowane na imiennej książeczce oszczędnościowej, założonej na nazwisko sekretarki Zarządu Oddziału, Joanny Krzywiec z upoważnieniem dla wiceprzewodniczącego Jana Łodygi. Pieniądze te mogły oczywiście leżeć sobie spokojnie w PKO czekając na spokojniejsze czasy, gdyby nie fakt, że władze PKO postanowiły zrewaloryzować wkłady oszczędnościowe emitując t.zw. bony rewaloryzacyjne, po które właściciele książeczek lub osoby upoważnione do dysponowania wkładami musieli zgłaszać się osobiście. Problem polegał na tym, że, dysponujący książeczką Jan Łodyga nie był pewien, czy nie jest ona zastrzeżona i czy może bezpiecznie odebrać należne bony. Z drugiej strony, zaniechanie pobrania bonów rewaloryzacyjnych mogłoby ściągnąć na posiadacza takiej książeczki uwagę odpowiednich służb. Zadecydowaliśmy, zatem, że przed ewentualnym wycofaniem pieniędzy, Krystyna Knapik, która była pracownicą NBP, korzystając ze swoich znajomości w PKO, delikatnie wybada sytuację. I z tym się rozstaliśmy.

Następne konspiracyjne zebranie Prezydium Zarządu Oddziału odbyło się w tym samym miejscu i w podobnym składzie na początku stycznia 1982 r. Krystyna Knapik powiadomiła nas wtedy, że numer książeczki, na którym były ulokowane “pieniądze biuletynowe” nie został zastrzeżony, ani nie budzi specjalnego zainteresowania SB. Jan Łodyga postanowił zatem podjąć całą kwotę łącznie z 110.500 zł w bonach rewaloryzacyjnych. Wtedy właśnie zaproponowałem, żeby te pieniądze, stanowiące de facto własność Redakcji Biuletynu, przeznaczyć na kontynuację tradycji Biuletynu w wydawnictwie zorganizowanym w konspiracji. O jakim wydawnictwie myślę i przez kogo zorganizowanym oczywiście ze względów konspiracyjnych nie wyjawiłem. Propozycja ta nie spotkała się jednak z poparciem większości zebranych. Postanowiono z rozdysponowaniem pieniędzy poczekać na wyklarowanie się sytuacji w puławskich strukturach opozycyjnych, a do tego czasu pozostawić ją w depozycie u Jana Łodygi jako rezerwę finansową Związku. Dalsze losy tego funduszu opisałem już wcześniej ^[104].

Ta decyzja utwierdzała mnie w przeświadczeniu, że jeśli chcemy kontynuować naszą działalność wydawniczą w ramach zespołu zorganizowanego na “Zachcie”, to musimy sami postarać się o źródło finansowania. Wkrótce je zresztą znaleźliśmy i dalszą działalność wydawniczą grupy finansowaliśmy z wpływów z emisji znaczków “Podziemnej Poczty Solidarności”, o czym obszernie piszę gdzie indziej ^[105].

Zamykając temat mojego uczestnictwa w spotkaniach Prezydium Zarządu Oddziału NSZZ “Solidarność” Ziemia Puławska po 13 grudnia 1981 r., muszę wspomnieć o jeszcze jednym takim spotkaniu, które w składzie okrojonym do dwóch członków Prezydium: przewodniczącego Andrzeja Starzaka i członka, Stanisława Głażewskiego, z udziałem Ireneusza Ostrokólskiego odbyło się latem 1986 r., na krótko przed procesem Jana Łodygi, oskarżonego z art. 201 kk o “zabór mienia tj. o przechowywanie funduszy “S” na książeczce PKO” ^[106] W spotkaniu tym, a właściwie w całej serii spotkań, które miały miejsce w moim mieszkaniu debatowaliśmy wówczas, jak można by uchronić naszego kolegę przed wyrokiem skazującym go na bezwzględną, wieloletnią odsiadkę. Adwokat Tomasz Przeciechowski, który prowadził tę sprawę stał na stanowisku, ze nadzieję na niski wyrok daje tylko niepodważalny dowód (zeznanie lub dokument), że “pieniądze biuletynowe” przechowywane na książeczce nie były własnością Związku, podlegającą konfiskacie na podstawie prawodawstwa stanu wojennego, ale stanowiły wyłączną własność Redakcji Biuletynu i jako takie konfiskacie nie podlegały. Uzgodniliśmy, że najlepiej będzie powołać na świadka przewodniczącego MKZ Ziemi Puławskiej, Bogdana Masiaka, który zeznałby – w całkowitej zresztą zgodności z prawdą – że na podstawie nigdy nie sformalizowanej, ustnej umowy między Redakcją i MKZ-em, Redakcja Biuletynu nie była nigdy agendą MKZ i działała jako struktura autonomiczna pod każdym względem, również finansowym. Niezwłocznie – upoważniony do tego przez zgromadzonych – udałem się na Włostowice do mieszkania Bogdana Masiaka, żeby go o takiej możliwości zawiadomić i uzyskać od niego obietnicę stawienia się w sądzie jako świadek obrony. Bogdan Masiak – wówczas już poważnie chory – odmówił jednak swojego udziału w procesie, wobec czego pozostała nam jako ostatnia deska ratunku przedstawienie w sądzie dokumentu poświadczającego finansową autonomię redakcji. Na szczęście dysponowaliśmy uratowanymi od konfiskaty kilkoma arkuszami oryginalnego papieru firmowego Redakcji, ozdobionego kolorową winietą pisma oraz kompletem pieczątek Zarządu Oddziału odnalezionych przeze mnie kilka dni po jej opieczętowaniu w krzakach okalających wejście do budynku Starostwa, gdzie przed 13 grudnia 1981 r. mieściła się siedziba Zarządu,. Dzięki temu mógł powstać dokument definiujący niezależność finansową Biuletynu i zezwalający Zarządowi Oddziału do korzystania z tych funduszów w nagłych wypadkach w formie pożyczek po uzgodnieniu z Redakcją (Załącznik 10) Pod dokumentem, opatrzonym odciskami wszystkich możliwych pieczęci i datą z wczesnego okresu działania Zarządu Oddziału, podpisy zwoje złożyli przewodniczący Zarządu Oddziału NSZZ “Solidarność” Andrzej Starzak oraz przedstawiciel Redakcji Biuletynu “Solidarność Ziemi Puławskiej” Ireneusz Ostrokólski. Należy zauważyć, ze wszystkie elementy tego dokumentu były całkowicie prawdziwe: zgodna z prawdą była przede wszystkim jego treść, prawdziwy był papier, pieczęcie, maszyna, na której dokument przepisałem ^[107] a także podpisy kontrahentów, a jedyną nowością było to, że ustna forma umowy została zastąpiona formą pisemną. Dlatego też po zaprezentowaniu dokumentu wysokiemu sądowi przez adwokata, obydwaj jego sygnatariusze mogli z czystym sumieniem potwierdzić zgodność jego treści z charakterem zawartej umowy oraz autentyczność swoich podpisów. Na podstawie dokumentu i zeznań jego sygnatariuszy sąd orzekł, że podsądny Jan Łodyga, mógł nie mieć świadomości, że “pieniądze biuletynowe” należy przekazać władzom stanu wojennego, co przesądziło o tym, że 16.XII.1986 r. sąd ferował stosunkowo niski wyrok: 2 lata więzienia, 200 tys. zł grzywny, zwrot kosztów sądowych i zwrot “zagarniętej” kwoty 199 tys zł ^[108]. Ostatecznie Jan Łodyga, opuścił więzienie już w lutym 1987 r ^[109].