To właśnie wtedy, podczas gorącej dyskusji na tematy aktualne i kompletowania listy internowanych kolegów w siedzibie Związku doznałem dobroczynnych skutków nastroju, dziś już prawie zapomnianego a w owych czasach w szeroko pojętych środowiskach opozycyjnych powszechnnego. Epizod, który chcę zrelacjonować, ludziom postronnym może wydawać się nic nie znaczącym drobiazgiem, ale dla mnie zarówno wtedy, jak i obecnie stanowi on egzemplifikację rodzącej się wówczas solidarności, nie tej hasłowej, ale praktycznej, doznawanej na codzień.

Otóż żaden z nas wychodząc wieczorem z domu nie miał tyle przytomności, zeby zabrać ze sobą większy zapas papierosów, wskutek czego te kilkanaście sztuk, które zdołaliśmy zgromadzić przeszukując kieszenie i z którego następnie solidarnie korzystaliśmy wedle potrzeb, wyczerpał się już koło północy. Osoby doświadczone, znające uroki tego nałogu zrozumieją zatem i bez trudu wybaczą, że po prawie bezsennej nocy i po 10 godzinnej abstynencji nikotynowej, moje pierwsze słowa po przestąpieniu progu lokalu Zarządu Oddziału gdzie miało się odbyć zwołane przez nas zebranie nie dotyczyły ani stanu państwa, ani sytuacji Związku, ani nawet represji. Było to pytanie, czy ktoś może mnie poczęstować papierosem. Natychmiast – co było rzeczą zupełnie normalną - wyciągnęło się do mnie kilkanaście paczek, z których zaczerpnąłem do woli. Ale rzeczą daleko przekraczającą moje nadzieje, ale charakterystyczną dla rozpoczynającego się właśnie kilkuletniego okresu powszechnej, bezinteresownej solidarności było to, że jedna z tych paczek pozostała na stałe w moich rękach, a później w kieszeniach znalazłem jeszcze kilka następnych. Po prostu ci co mieli dzielili się z tymi, którzy nie mieli. Osobom, które nie sięgają pamięcią tak daleko wstecz muszę jeszcze wyjaśnić, że w tamtych czasach, a także długo przed tem i długo potem, papierosy, podobnie jak i wszystkie inne produkty niezbędne ludziom do życia (z wyjątkiem octu i musztardy, które zazwyczaj królowały na sklepowych półkach), były przydzielane na kartki w daleko nie wystarczających ilościach w przypadkowym czasie i miejscu, więc ofiarodawcy papierosów nie mieli żadnej pewności czy i kiedy zdołają odnowić własne zapasy. Później takie dowody solidarności i koleżeństwa były w konspiracji solidarnościowej normą.

Nie miałem nigdy okazji podziękować ofiarodawcom tamtych papierosów za ich spontaniczną reakcję, a nie znając ich nazwisk, nie mogę tego zrobić również teraz. Jeśli jednak, któryś z nich będzie czytał te słowa, to chciałbym, żeby wiedział, że ten ich czyn będę z rozrzewnieniem wspominał do końca życia, gdyż pozostanie on dla mnie na zawsze symbolem solidarności, która niespodziewanie narodziła się między nami w tamtych ciężkich i smutnych czasach ^[35].

Wygłodzeni mieszkańcy PRL cieszyli się wówczas ogromną sympatią i doświadczali dowodów solidarności mieszkańców połowy Europy, spontanicznie zbierających i przesyłających do Polski dary w postaci produktów spożywczych (mąki, ryżu, cukru, oleju ^[36] itp.), które na naszym rynku były niedostępne, albo dostępne tylko na kartki oraz odzieży. Gromadzeniem i rozdzielaniem tych darów zajmowały się najczęściej parafie. Mieszkając w sąsiedztwie Parafii WNMP w Puławach często byłem proszony o pomoc w rozładunku ciężarówek, które dary do Puław przywoziły. Materialnym dowodem tej międzynarodowej solidarności jest obrazek dołączony do darów zebranych w kantonie Jura w Szwajcarii z miłymi życzeniami od tamtejszego proboszcza (Załącznik 3).