Takie zalecenia w stanie wojennym były przydatne nie tylko dla działaczy podziemia, ale również dla obywateli PRL, którzy bezpośrednio nie angażowali się w konspirację, a mimo to ze względu na swoją działalność przed 13 grudnia`81, byli inwigilowani, szykanowani i straszeni. Dzięki ściśle przestrzeganej zasadzie, że wszystkie osoby wchodzące w dobrowolne (np. przy staraniach o paszport) lub przymusowe (przesłuchania, inwigilacje, „przyjacielskie rozmowy”) kontakty z SB przekazywały podziemnym strukturom informacje jaki był temat rozmowy i kim się szczególnie interesował. Zachowały się dwie takie notatki sporządzone przez pracownice puławskiego IUNG tuż po przesłuchaniach (Załącznik 11). Te robione na gorąco sprawozdania pozwalają zorientować się w jakiej atmosferze takie przesłuchania się odbywały i jak dalece były poniżające, a także do jakich argumentów SB-ecy się uciekali wobec bądź co bądź niemłodych już kobiet, żeby zastraszyć je i skłonić do podpisania lojalek. Oto fragment notatki pracownicy IUNG, Elżbiety Kern^[37] przesłuchiwanej 30 grudnia 1981 r.:

Przesłuchiwał Masłowski. Trzeba podpisać deklarację, ze „nie prowadziłam i nie będę prowadziła działalności szkodliwej dla PRL i, że zobowiązuję się przestrzegać przepisy wynikające z dekretu o stanie wojennym” Przypomniał mi, że mam dzieci i chcę być z rodziną, ze starszymi i chorymi rodzicami. „My nie straszymy bronią (poprosiłam o pokazanie pistoletu) ani nie bijemy ludzi, ale pani chce być z rodziną, więc trzeba podpisać w/w deklaracje”.

Pytano o skład Prezydium KZ. Wmawiano mi, że 12/13 grudnia 81 byłam w biurze Zarządu Oddziału. Wyjaśniałam to.

Inna pracownica IUNG, Krystyna Gądor, wielokrotnie poddawana przesłuchaniom napisała m.in.:

Rozmowa „profilaktyczna”- dn.13.I.1982r. - godz. 10.00 do ok.14.00 przez cywilnego pracownika z Lublina (prawdopodobnie Ostrowski?). Groźby: całe działanie Związku było nielegalne i wrogie. Proszę się nie martwić o rodzinę – są domy dziecka i domy opieki społecznej. Jak Pani nie podpisze deklaracji – przejedzie się Pani do Lublina – pod opiekę pułkowników. Rada Wojenna zajmie się Panią. Zmuszono mnie do złożenia zeznań co do działalności związkowej jako starościny grupy i bibliotekarki^[38]. Deklaracji nie podpisałam – jedynie, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za nieprzestrzeganie dekretu o stanie wojennym. Obrażano mnie jako pracownika („co za kretyny intelektualne tam pracują – nic nie pamiętają”) i jako członka Związku (anarchiści, wrogowie ludu itp.).

Dn. 17-go II 1982 – ok. godz. 16.00 – trzyosobowa grupa pod dowództwem Masłowskiego – w domu przekazała mi nakaz przeszukania mieszkania. Rewizja w domu i piwnicy trwała do ok. godz 19.00. Zabrano wszystkie biuletyny „Solidarności”, kolekcję znaczków i inne materiały – wszystkie legalne sprzed 13-go. Następnie zawieziono mnie na komendę MO, gdzie byłam przesłuchiwana przez Ostrowskiego (?) i Masłowskiego do ok. godz. 22-giej. Krzyki i groźby: co pani za brednie mówiła o groźbach?^[39] Już dawno trzeba było panią zamknąć. /.../ O godz. 22 – po rewizji osobistej zostałam zamknięta w celi. Ok. godz. 10-tej następnego dnia – tj. 18-go zostałam doprowadzona na przesłuchanie. Przesłuchiwała mnie kobieta. Postawiła mi zarzut, że jestem świadkiem – i jednocześnie oskarżoną – o pisanie i rozpowszechnianie wierszy i ulotek o treści antypaństwowej. Zaprzeczyłam wszystkiemu przyznając się jedynie do pisania wierszy o innej tematyce. Ok. godz. 10.00 zabrano z naszego Zakładu wszystkie maszyny do pisania, które przekazano do ekspertyzy do Lublina. Przesłuchanie trwało do ok. godz. 13.00 O godz. 14.45 zostałam zwolniona.

Te dwie relacje ze spotkań z SB są ilustracją sytuacji dosyć wówczas powszechnej. O skali przesłuchań, rewizji i represji może świadczyć notatka sporządzona w styczniu 1982 r. przez Józefa Gądora^[40], który zestawił nazwiska pracowników IUNG poddanych takim procedurom (Załącznik 12).