Inną formą demonstrowania niechęci do władz stanu wojennego były tzw. Msze za Ojczyznę, zapoczątkowane przez ks. Jerzego Popiełuszkę w warszawskim kościele pod wezwaniem św. Stanisława Kostki 13 stycznia 1982 r.^[17]. W Puławach odbywały się one w Kościele NMP na Górce. Najsilniej utkwiła mi w pamięci pierwsza z nich odprawiona dla upamiętnienia Powstania Styczniowego. Odbyła się ona 12 lutego 1982 r. Nieliturgiczną część tego nabożeństwa przygotowały puławskie nauczycielki, Izabella Bronikowska i Maria Legieć. Trafiłem na nią z niemal całą swoją rodziną prosto z rozprawy przed Sądem Wojskowym przeciwko trzem studentom^[18] wśród których był nasz syn, oskarżonym o godzenie w obronność PRL. Nic więc dziwnego, że ze ściśniętym gardłem słuchaliśmy wiersza Marii Konopnickiej A w Warszawie^[19], przepięknie recytowanego przez ówczesnego ucznia gimnazjalnego, a obecnie lekarza w puławskim szpitalu, Pawła Gajka. Później odbyło się wiele takich nabożeństw, często z udziałem czołowych polskich aktorów (Barbara Horawianka, Barbara Rachwalska, Tomasz Stockinger, Mieczysław Voit i in.^[20]), a zawsze z udziałem chórku zorganizowanego w środowisku "Zachty", którego repertuar obejmował wiele pieśni historyczno-patriotycznych surowo wówczas zakazanych. W skład tego chóru wchodzili: Ignacy Czeżyk, Zbigniew Pieleszek, Jan Skrzyniarz, Bogdan Szewczyk i Henryk Sztaba a jego kierownictwo muzyczne sprawował nauczyciel z puławskiej Szkoły Muzycznej, Jerzy Sochacki.

Zarówno w okresie działalności Komitetu Obrony Narodowej "Solidarność", jak i po ukonstytuowaniu się (w połowie czerwca 1982 r.) Tymczasowego Zarządu Oddziału NSZZ "Solidarność" Ziemia Puławska funkcjonowało w Puławach kilka autonomicznych organizacji i grup opozycyjnych nie związanych lub luźno związanych z TZO. W różnych okresach działały m.in. Wydawnictwo "Familia"^[21] grupa "Wesołe Świstaki" drukująca Tygodnik Mazowsze^[22] Grupa Włostowicka^[23] grupa Radia "Solidarność"^[24] a także zorganizowane przez Bogdana Masiaka wydawnictwo, o którym wspomina Jan Okoń pisząc^[25]:

Miałem dość bliski kontakt z B[ogdanem] Masiakiem i po rozmowie z nim stworzyliśmy grupę próbującą działać. W grupie tej oprócz mnie i Masiaka był Z[enon] Benicki i Ania Sadurska. Benicki postarał się o powielacz, Bogdan pisał artykuły a Ania Sadurska robiła nam matryce na maszynie, z których potem drukowaliśmy na powielaczu. Mój teść Józeg Krysiak namówił kuzyna w Starym Borze, u którego drukowaliśmy biuletyny. W pewnym sensie, gdy jechaliśmy drukować to była sama przyjemność bo ci gospodarze czyli Gil Czesław z żoną byli tak gościnni, że zawsze przyjmowali nas suto zastawionym stołem. Część biuletynów rozprowadzaliśmy w mieście, ale większość moja żona Teresa zanosiła na Zakłady Azotowe i tam Genio Sulejczak rozprowadzał po całych zakładach. Był traf, że jakiś niepowołany pracownik zauważył i doniósł do władz, które szybko zrobiły rewizję w wypożyczalni i u Gienia w domu. Gienio biuletyny przed rewizją wprowadził już w obieg.