Demonstracje związane z obchodami drugiej rocznicy Sierpnia`80 organizowane już były pod egidą TZO. O ich skali i zakresie dają pojęcie informacje zawarte we wrześniowym numerze podziemnego Informatora Regionu Środkowo Wschodniego^[26]:

W nocy z 29 na 30.VIII na kominie Elektrociepłowni w Zakładach Azotowych ponownie powieszono /poprzednio 13.VIII/ flagę z napisem "Solidarność CDN". Flaga wisi na wysokości 80 m. Wron-y nie potrafią jej zdjąć.

W nocy z 28 na 29 VIII zmieniono nazwę ul. 22 lipca^[27] na ul. Lecha Wałęsy. Napis taki pojawił się na wszystkich budynkach.

Manifestacja 31 sierpnia rozpoczęła się Mszą Świętą o godź. 17. Następnie pięciotysięczny tłum^[28] przeszedł w milczącym pochodzie przez ul. Centralną /tak wszyscy w Puławach nazywają ul. Rewolucji Październikowej/ i Partyzantów. Patrole kontrolowały dokumenty demonstrantów, w bocznych ulicach stało wojsko, 3 autokary ZOMO, działko wodne. Żadnych incydentów nie zanotowano. O 19.00 manifestanci rozeszli się do domów.

Pomimo prób zastraszania mieszkańcy naszego miasta zorganizowali również obchody drugiej rocznicy rejestracji NSZZ "Solidarność" przez Sąd Najwyższy. Lubelski Informator nr 45^[29] donosił z Puław:

Jak wszędzie, w pierwszych dniach listopada WRONa podjęła akcję zastraszania. W ZA z pracownikami rozmawiał dyrektor i 10 komisarzy-pułkowników. 4 i 5 XI przesłuchiwano 4 nauczycieli Liceum im. Czartoryskiego, 8 i 9 XI – 10 pracowników IUNG.9.XI Krystyna Ostrokólska ze szkoły nr 3 została skazana przez kolegium na 6 tys. zł grzywny za ..."udział w manifestacji 31 sierpnia". /Jej mąż, Ireneusz Ostrokólski, jest internowany w Łupkowie./

Mimo to w Puławach protestowano. W ZA w nocy poprzedzającej 10.XI pojawiły się napisy na murach, sztandary i 2 balony na uwięzi z napisem "Solidarność". 10.XI o 14-ej, podczas wychodzenia I-ej zmiany, komisarze wraz z pomocnikami demonstracyjnie stanęli obok bramy nr 1. Tłum pracowników stanął im naprzeciw i z odkrytymi głowami odśpiewał Rotę i "Boże coś Polskę", po czym spokojnie rozszedł się do domów.

W IUNG 10.XI. o godź. 15 pracownicy zgromadzili się na dziedzińcu pałacowym. Złożono kwiaty i zapalono znicze pod tablicami Krystyny Krahelskiej i innymi, a następnie po kilku minutach oddalono się do domów. W IUNG były tego dnia liczne ulotki i plakaty, które skrzątnie zbierał tow. Bronisław Koc.

Żadnej z tych demonstracji nie mogłem niestety obejrzeć na własne oczy, gdyż w tym czasie przebywaliśmy już z pracownikiem Z.A., Henrykiem Sztabą w Ośrodku Odosobnienia dla internowanych, podejrzani (niesłusznie) o organizowanie tych właśnie demonstracji, ale informacje o nich, które dotarły do nas za pośrednictwem rodzin, niemal natychmiast, niezmiernie nas ucieszyły.

Wielka szkoda, że nie zachowała się najmniejsza choćby notatka o tych (i wielu innych) puławskich demonstracjach. Żeby przybliżyć atmosferę w jakiej się one odbywały muszę zatem sięgnąć do anonimowego rękopiśmiennego opisu manifestacji 3-majowych w Lublinie, który otrzymałem od Jana Nakoniecznego w maju 1982 r. z prośbą o sporządzenie na ten temat notatki do puławskiego Biuletynu KON^[30]:

Dnia 3-go maja o godz. 18.00 msza w intencji ojczyzny zgromadziła w Katedrze lubelskiej tłumy ludzi, które zapełniły szczelnie nie tylko katedrę , ale i przyległe tereny. Po zakończonej mszy św. ludzie ruszyli pod dawną siedzibę zarządu NSZZ „Solidarność” na placu Łokietka. Przejście na Krakowskie Przedmieście zagradzał kordon złożony z milicji i wojska. Ludzie skandowali „Solidarność” oraz „Wałęsa”., a następnie z okrzykiem „wojsko z ludem” rozerwali kordon i ruszyli Krakowskim Przedmieściem w stronę Placu Litewskiego. Nie zatrzymywany przez nikogo około 10-15-tysięczny tłum docierał do Pomnika Konstytucji 3-go mają, gdy tuż przed Pl. Litewskim zagrodziły mu drogę dwa transportery opancerzone SKOT. Ludzie zatrzymali się wahając się, ale z ponownym okrzykiem „Wojsko z ludem” ruszyli do przodu, a SKOT-y wycofały się. Pod Pomnikiem Konstytucji zostały złożone kwiaty m. in. od „Solidarności” oraz NZS PL i wielu osób prywatnych. Odśpiewany został Hymn Polski, „Rota” i „Boże coś Polskę”. W przerwach między śpiewami wznoszono okrzyki żądające zniesienia stanu wojennego i wypuszczenia internowanych ludzi. Tłum się przez dosyć długi czas nie rozchodził, ale część ludzi zaczęła opuszczać plac. Większość osób rozeszła się kiedy zauważono, że milicja i wojsko próbuje otoczyć plac. Tajniacy aresztowali kilka osób, a następnie cała „armada wozów MO” odjechała. Około 1000 manifestujących z powrotem przedarło się przed budynek „Solidarności”. Tam „organa porządku” zastosowały swoje „dobrze wypróbowane środki”: pałki, armatki wodne oraz gaz łzawiący. Ludzie uciekali głównie na Stare Miasto.

Dnia 4.03 na Placu Litewskim zlikwidowane zostały przystanki MPK, a na ulicy 3 mają milicja ustawiła dwa „Stary” i „Nysę” pełną ZOMO. Cały dzień niewielkie grupy ludzi gromadziły się koło Pomnika Konstytucji. Większa grupa zgromadziła się koło godziny 20-ej. W dwadzieścia minut potem ZOMO ruszyło z pałkami do natarcia i kto nie zdążył uciec z Placu Litewskiego zostawał ciężko pobity. W kilkanaście minut później ludzie ponownie zaczęli zbierać się koło pomnika i po przeciwległych stronach na ulicach Kołłątaja i 3-go maja. Tym razem milicja wykazała bardziej dosadnie co ona może zrobić, bo oprócz ataku pałkarzy zaczęto rzucać na cały Plac Litewski gaz łzawiący a następnie rzucać petardy. Następnie to samo działo się na przyległych ulicach i po pewnym czasie centrum Lublina było pokryte jakby „angielską mgłą”. Akcja milicyjna nie ustawała do późnych godzin wieczornych ((nawet po godzinie milicyjnej), a ZOMO-wcy urządzali łapanki na przechodniów, którzy nieostrożnie usiłowali poruszać się po ulicach.