Zebranie na Marynkach, na którym przeważały nastroje kapitulanckie^[4] a powszechną postawą była niechęć do podjęcia jakiegokolwiek ryzyka też organizacji struktur nie posunęło naprzód. Zebranie to zakończyło się właściwie tylko zobowiązaniem jego uczestników do wysondowania w poniedziałek rano nastrojów i stopnia gotowości załóg macierzystych zakładów do podjęcia strajku oraz przekazania tych informacji na następnym zebraniu, które wyznaczono we wtorek, 15 grudnia w pomieszczeniach laboratorium OPISiK na Marynkach. Uczestnicy niedzielnego zebrania byli tak przestraszeni i zdezorientowani, że nie było nawet mowy o wyborze jakiegoś centrum koordynacyjnego, a te działania, które wówczas zapoczątkowano były podjęte niejako poza głównym nurtem zebrania.

Niewielka, przypadkowo dobrana grupka działaczy NSZZ „Solidarność”, którzy przebywali od wieczora 12 grudnia w budynku hali wegetacyjnej IUNG, całkowicie izolowana, odcięta od dopływu informacji i nieprzygotowana do podjęcia jakiejkolwiek decyzji, której zasięg obejmowałby całe miasto, oprócz zwołania zebrania na Marynkach^[5], przeprowadzenia ewakuacji dokumentów z pomieszczeń Zarządu Oddziału i Redakcji Biuletynu Informacyjnego „Solidarność Ziemi Puławskiej”, powielacza i sporego zapasu papieru, też nie podjęła żadnych działań organizacyjnych.; mimo intensywnych usiłowań nie udało jej się nawet nawiązać kontaktu z Przewodniczącym Zarządu Oddziału Ziemia Puławska, Andrzejem Starzakiem. Od wszelkich działań uchylił się również pracownik IUNG, Jan Rybicki wyznaczony na rezerwowego szefa Zarządu Oddziału w razie aresztowania jego legalnie wybranych członków^[6].

W tych warunkach pierwszą, powstałą całkowicie spontanicznie, organizacją członków NSZZ „Solidarność”, która podjęła skoordynowane działania Związku Solidarność był Komitet Strajkowy w Zakładach Azotowych, który ukonstytuował się już w poniedziałek 14 grudnia we wczesnych godzinach rannych w składzie Z. Woźny, J. Saniewski, J. Kopytowski, Z. Benicki Komitet ten niezwłocznie powołał straż robotniczą, zorganizował zaopatrzenie w żywność, poligrafię, a nawet opiekę duszpasterską^[7].

Pierwszym zalążkiem centrum koordynującego działania członków NSZZ „S” w skali całego miasta stała się niewielka grupka działaczy zwołanych przez Jana Nakoniecznego^[8] na spotkanie, które odbyło się w poniedziałek 14 grudnia na terenie Przedsiębiorstwa Zaopatrzenia w Wodę "Wodrol" w Puławach. W zebraniu tym uczestniczyli Jan Nakonieczny, Jan Łodyga, Halina Komsta, Stanisław Głażewski i kilku innych, a jednym z jego merytorycznych ustaleń było wydelegowanie ukrywającego się przed internowaniem Jana Nakoniecznego do Zakładów Azotowych w celu wsparcia trwającego już od rana strajku. Wybór Jana Nakoniecznego był podyktowany faktem, że znał on osobiście wielu czołowych działaczy NSZZ „Solidarność” w Zakładach Azotowych. Poza tym na zebraniu postanowiono nawiązać kontakt z grupami opozycyjnymi we wszystkich zakładach, w których przed 13 grudnia działały koła NSZZ "Solidarność", a także zorganizować druk i kolportaż wydawnictw niezależnych oraz inne formy oporu w zakładach pracy na terenie całej Ziemi Puławskiej^[9]. Po zakończeniu strajku w Zakładach Azotowych osoby te spotykały się regularnie dwa razy w tygodniu. Pierwszym przejawem tej działalności było wydanie dwóch numerów wojennego wydania Biuletynu Informacyjnego "Solidarność Ziemi Puławskiej" w całości zredagowanych przez Stanisława Głażewskiego a wydrukowanych przez Zbigniewa Lipę i Zbigniewa Mazura na strychu Pałacu Czartoryskich, gdzie 14 grudnia ukryto powielacz Gestetner, uratowany z pomieszczeń Zarządu Oddziału^[10].

W ciągu kilku następnych dni oczy całych „solidarnościowych” Puław były skierowane na Zakłady Azotowe a nastroje w miarę nadchodzenia wiadomości o pacyfikacji kolejnych strajkujących zakładów na Lubelszczyźnie były coraz bardziej minorowe. Po utracie możliwości swobodnego poruszania się po mieście^[11] moje kontakty z innymi działaczami „S” uległy ograniczeniu, postanowiłem więc poświęcić cały mój wolny czas na redagowanie biuletynów, ulotek i komunikatów, które drukowano na strychu Pałacu Czartoryskich a kolportowano głównie w Zakładach Azotowych.

Sytuacja uległa radykalnej zmianie dopiero po zakończeniu strajku w ZA, co nastąpiło 17 grudnia. Wykorzystując kontakty nawiązane w czasie spotkania w Wodrolu oraz aktywność organizatorów strajku w ZA, Jan Nakonieczny zorganizował strukturę o nazwie Komitet Obrony Narodowej (KON), która przez pierwsze pół roku koordynowała niemal wszystkie poczynania solidarnościowej opozycji w Puławach. To właśnie KON zorganizował siatkę kolportażu instrukcji i ulotek wydawanych w innych miastach. Poza tą organizacją pozostawały właściwie tylko organizacje młodzieżowe oraz środowisko „Zachty”, czyli grupa działaczy skupionych wokół Marii i Bogdana Szewczyków, prowadzących przy ul. Filtrowej pracownię plastyczną, stanowiącą od lat bardzo silne centrum opozycyjne^[12].