W ciągu 6 miesięcy działania KON nawiązał kontakty z tymczasowymi Komisjami Zakładowymi w większości przedsiębiorstw i instytucji Ziemi Puławskiej, zorganizował redakcję biuletynu i poligrafię i zainicjował szereg akcji masowo popieranych przez społeczeństwo Puław.

Dopiero 17 czerwca 1982 r. KON uległ samorozwiązaniu, a jego miejsce koordynatora poczynań opozycyjnych przejął Tymczasowy Zarząd Oddziału Ziemia Puławska, który przejął od KON-u kontakty organizacyjne oraz poligrafię. Mimo wielkiej wsypy z licznymi aresztowaniami na przełomie lat 1983/1984 struktura ta przetrwała w składzie prawie nie zmienionym, aż do powołania przez przedstawicieli Tymczasowych Komisji Zakładowych kilkunastu puławskich zakładów pracy Tymczasowej Międzyzakładowej Komisji Związkowej (TMKZ)^[13], która wyprowadziła Związek z podziemia i przygotowała demokratyczne wybory do jego władz.

Z chwilą powstania Tymczasowego Zarządu Oddziału, podporządkowanego Tymczasowemu Zarządowi Regionu w Lublinie i uznającego autorytet Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej zakończyły się w zasadzie prace nad organizacją podziemnych struktur NSZZ „Solidarność” na obszarze Ziemi Puławskiej. Poza nimi l pozostało jednak nadal środowisko "Zachty", które przynajmniej do końca 1984 r. zachowało całkowitą autonomię, co oczywiście nie wykluczało wzajemnego wspomagania się i wspólpracy.

Nim jednak do tego doszło mieszkańcy Puław, członkowie i sympatycy NSZZ "Solidarność" zainicjowali szereg spontanicznych akcji opisywane już niejednokrotnie w różnych wspomnieniach^[14]. Pierwszą z nich była akcja samopomocowa zorganizowana w Zakładach Azotowych jeszcze w czasie strajku przez Kazimierę Górską. Polegała ona na ewidencjonowaniu i osób represjonowanych za działalność opozycyjną, nawiązywaniu kontaktów z ich rodzinami, zbieraniu funduszów na obsługę prawną i zapomogi dla osób aresztowanych, internowanych, zwolnionych z pracy lub poszkodowanych w inny sposób. Podobna grupa powstała w końcu grudnia 1981 r. w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa. W jej skład wchodzili m.in. Zdzisława Głażewska, Maria Ruszkowska i Edward Ślusarczyk. Listy represjonowanych opozycjonistów z Puław sporządzane przez członków tej grupy przedstawiono w Załączniku 5. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że mimo powszechnej biedy i niedostatku ofiarność mieszkańców Puław – sympatyków NSZZ "Solidarność" była olbrzymia i obejmowała nie tylko dary pieniężne, ale również artykuły tak cenne jak np. kartki na papierosy za które przy łucie szczęścia lub dzięki znajomościom, można było nabyć również alkohol czy nawet wyroby czekoladopodobne. Podobne odruchy międzyludzkiej solidarności były wówczas powszechne.

Spośród wielu innych akcji przeprowadzonych w tym okresie przez puławskie środowiska opozycyjne wspomnę tylko te, w których miałem okazję uczestniczyć lub je bezpośrednio obserwować. A oto niektóre z nich:

Demonstracyjny bojkot Dziennika TV przez udział w spacerach w Alei Partyzantów w porze jego nadawania. Ten rodzaj demonstracji niechęci do oficjalnej propagandy wymyślili związkowcy ze Świdnika (stąd nazwa "spacery świdnickie") i po raz pierwszy wprowadzili w życie w dniu 5 lutego 1982 r^[15]. Już 13.02 pierwszy spacer po Krakowskim Przedmieściu odbyli studenci z Lublina, 21 lutego przyłączyli się do nich mieszkańcy Puław^[16] a później akcję tę podjęli mieszkańcy niemal wszystkich miast w Polsce. Spacery odbywały się na trasie od ronda do stacji kolejowej po stronie LO im ks. Adama Czartoryskiego i z powrotem po stronie szpitala. Po ćwierćwieczu trudno mi ocenić jak licznie Puławiacy w nich uczerstniczyli, pamiętam jednak, że obydwa chodniki Alei Partyzantów były szczelnie zapchane. Spacery były oczywiście pilnie obserwowane i filmowane przez wiadome służby a pojedyńcze osoby, zwłaszcza młodzież, były zapraszane do pobliskiej Komendy MO, gdzie musiały wyjaśniać cel ich pobytu w tym właśnie miejscu i czasie (oczywiście wszyscy szli na dworzec kolejowy lub z niego wracali). Żeby poczuć się raźniej uczestnicy odbywali spacer grupami rodzinnymi, towarzyskimi lub środowiskowymi. Po kilku dniach wobec coraz większego zagrożenia represjami spacery zakończono a wznowiono je na apel Tymczasowego Zarządu Oddziału NSZZ SOLIDARNOŚĆ "Ziemia Puławska" latem 1982 r.(Załącznik 6).