Oba czyny zarzucane Ireneuszowi Ostrokólskiemu aktem oskarżenia, jak wynika z jego treści, dotyczą popełnienia przez niego przestępstw przewidzianych dyspozycją art 270 par. 1 kk w zw. z art. 273 par. 1 kk odnośnie czynu opisanego w pkt. I i art. 283 par 3 kk odnośnie czynu opisanego w pkt. II. Opis tych czynów dokonany w akcie oskarżenia wskazuje wprawdzie czas i miejsce popełnienia przestępstwa, sposób popełnienia (zamieszczenie w biuletynie informacyjnym rysunków), podmiotową podstawę odpowiedzialności (działanie w charakterze redaktora naczelnego pisma), pomija jednakże stronę przedmiotową. Rzecznik oskarżenia powołuje jedynie werbalne sformułowanie art. 270 par. 1 i art. 283 par 3 kk (poniżanie i wyszydzanie państwa i narodu polskiego, znieważenie Sekretarza Generalnego KC KPZR), nie wskazuje jednakże istoty czynu, a więc w czym miało się wyrażać bądź na czym polegało poniżenie Narodu Polskiego i znieważenie Leonida Breżniewa.

Konkluzja aktu oskarżenia wraz z jego uzasadnieniem winna dawać razem obraz czynu zarzuconego oskarżonemu, obraz zdarzenia, w którym działanie oskarżonego wypełnia znamiona przestępstwa, winna więc uwypuklać te cechy działania, które decydują o kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu.

Uzasadnienie aktu oskarżenia wymogów tych nie spełnia. Winno to wywołać odpowiednie decyzje, możliwe jedynie w fazie wstępnej kontroli aktu oskarżenia, a ich niepodjęcie utrudnia w znacznym stopniu merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Odnośnie czynu opisanego w pkt. I uzasadnienie aktu oskarżenia ogranicza się jedynie do literalnego opisu rysunków i sformułowania bez jakiejkolwiek próby uzasadnienia, tezy iż: "treść obu tych rysunków wskazuje jednoznacznie, że ich autorom chodziło o poniżenie i wyszydzenie Państwa i Narodu polskiego".

Ta tak oczywista, według aktu oskarżenia, jednoznaczność znieważenia rysunkami narodu i państwa polskiego, nie jest jednakże ani oczywista ani zrozumiała.

Również odnośnie czynu opisanego w pkt. II, uzasadnienia aktu oskarżenia dotyczy opisu rysunków, stwierdzenia i wysnucia wniosku iż "niedźwiedź symbolizuje przywódcę ZSRR, a rysunki znieważają jego osobę". Również i w tym wypadku nie podjęto próby wykazania w czym wyrażać się miał charakter rysunku.

Ocenę zajętego przez rzecznika oskarżenia stanowiska utrudnia zawsze fakt, iż konkluzja aktu oskarżenia dotycząca tego czynu formułuje go w sposób, który sugerować by mógł, iż oskarżony zamieszczając znieważające osobę Sekretarza Generalnego KC PZPR rysunki godził w ten sposób w sojusze międzynarodowe Polski, co niedwuznacznie wskazywać by miało, iż działania jego skutkować by mogło odpowiedzialność karną przewidzianą dyspozycją art. 133 kk, za nawoływanie do czynów skierowanych przeciwko jedności sojuszniczej PRL lub ich publicznego wychwalania. Tę nasuwająca się wątpliwość, wynikłą z niefortunnie sformułowanego zarzutu, co do przyjętego przez urząd prokuratorski stanowiska w zakresie odpowiedzialności oskarżonego i charakterze jego przestępczego działania, została wyjaśniona złożonym przez prokuratora, podczas rozprawy w dniu 7 grudnia 1981 r., oświadczenia (k.116) – iż użyte w akcie oskarżenia sformułowania, godzenia w sojusze Polski, dotyczą jedynie podkreślenia stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynów, nie zaś istoty czynu i przyjętą aktem oskarżenia kwalifikację prawną czynu podtrzymują, a zajętego wówczas stanowiska, do zakończenia postępowania sądowego nie zmienił.

W toku postępowania sądowego rzecznik oskarżenia składając zarówno ustne jak i pisemne wnioski dowodowe również nie skonkretyzował swego stanowiska odnośnie wskazania, czym kierował się urząd prokuratorski (poza subiektywną oceną) stawiając tezę o umyślnym zelżeniu Narodu Polskiego i znieważeniu Leonida Breżniewa i nie wskazując w jakiej postaci działanie to miało się uzewnętrznić.

Pomimo uprzedniego przyznania, że użyte w akcie oskarżenia sformułowania, iż zamieszczenie przez oskarżonego rysunków (zdaniem oskarżenia znieważających) godziło w sojusze międzynarodowe, użyte było tylko dla podkreślenia stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynów, nie dotyczą zaś kwalifikacji prawnej, oskarżyciel publiczny we wnioskach złożonych bezpośrednio przed zamknięciem przewodu (k.219) nie zgadzając się z wnioskami biegłego i instytutu, ponownie stwierdza, że kwestionowane rysunki "godzą w więzi sojusznicze ZSRR i Polski, uwłaczają nadto pamięci osób poległych we wspólnej walce z hitleryzmem".