Dawni członkowie Redakcji Tygodnika Mazowsze, dysponujący od maja 1989 r. największym w RP organem prasowym i od tego czasu występujący już pod własnymi nazwiskami, przez następne 16 lat nie zadbali o ujawnienie tożsamości swoich wieloletnich współpracowników z okresu konspiracji, co więcej, nie byli nawet ciekawi naszych nazwisk, naszych losów w Niepodległej Rzeczpospolitej, ani nawet naszego wyglądu. Tymczasem podyktowane względami konspiracji wyobcowanie z puławskiego środowiska opozycyjnego i niechęć do kombatanctwa sprawiły, że my przez wszystkie te lata uchodziliśmy za tych “przedwojennych” działaczy “Solidarności”, którzy po ogłoszeniu stanu wojennego zaniechali wszelkiej aktywności opozycyjnej. Dopiero teraz, w 25 rocznicę narodzin NSZZ “Solidarność” i w 16 rocznicę Okrągłego Stołu, mamy okazję publicznie ujawnić skład osobowy konspiracyjnej grupy N-15 i po raz pierwszy wystąpić pod własnymi nazwiskami.

Puławy, lipiec 2005 r.

Pracę tę dedykuje przede wszystkim niezmordowanej i zawsze gotowej do pomocy towarzyszce mego nadziemnego i podziemnego życia, żonie Zdzisławie, która nigdy nie przepędziła nas, zapaćkanych farbą drukarzy, ze swojej kuchni (chociaż niejednokrotnie miała na to nieprzepartą ochotę), oraz zawsze z aprobatą odnosiła się do naszych przedsięwzięć, często włączając się do nich osobiście, a także moim synom, Stanisławowi, Krzysztofowi i Łukaszowi, którzy nigdy nie narzekali, mimo, że moja działalność narażała ich na częste wizyty nieproszonych gości z SB i na długie lata pozbawiło ich niemal całkowicie normalnego domu, który w każdą sobotę i niedzielę zamieniał się w drukarnię, a nawet gdy było trzeba bez szemrania zakasywali rękawy i stawali do pomocy oraz wnukom, Agnieszce, Piotrowi, Ani, Karolowi i Marynce Głażewskim, żeby zdały sobie sprawę, iż fakt, że ich pokolenie może normalnie żyć w wolnej, niepodległej Ojczyźnie oraz korzystać z całego europejskiego dziedzictwa cywilizacyjnego zostało okupione wieloletnim ciężkim trudem pokoleń ich rodziców i dziadków.