Swoją nieustępliwość w sprawach personalnych potwierdził Lech Wałęsa w wywiadzie dla TM zamieszczonym w NR 268 z 25.X.1988 r.: “W sprawy personalne nikomu nie pozwolę się wtrącać, choćby był generałem. To są nasze sprawy wewnętrzne i nikomu nic do tego. Ja się nie wtrącam w personalia generałów i nie pozwolę sobie też kart mieszać. Nie zgodziłem się w czasie internowania na wycięcie ludzi, nie zgodzę się teraz.”, a na pytanie, czy jest jeszcze jakakolwiek szansa,że władza zgodzi się na okrągły stół, odpowiedział: “Szansa – to bym nie powiedział z właściwą sobie jasnością. Jest konieczność. Konieczność i logika. Ale władza uważa, że sobie poradzi, ciągle tak uważa, a kraj ma coraz większe problemy. I teraz znów paru kozaków się dobrało, którzy myślą, że sami sobie dadzą radę. Znów kosztem kraju.

Znów zrobią jakieś porozumienie typu PRON poza nami i to do niczego nie doprowadzi. Nawet jeśli Zachód da im jakąś zapomogę, to i tak bardzo szybko ją zmarnują. Dlatego, że w tych warunkach, z takim społeczeństwem, po takiej lekcji nic nie osiągną.” Dalej rozmowa toczy się tak:

Redakcja: “I co wtedy?”

Wałęsa: “Sezon jesienno-zimowy nie jest dobry, ale myślę, że latem społeczeństwo nas zdopinguje.”

Redakcja: “Czy Pan będzie wzywał do strajków?”

Wałęsa: “To mnie wezwą. Ja nie będę wzywał, bo jestem przekonany, że walka będzie długa i ciężka. I społeczeństwo musi do niej dojrzeć.”

Nr 269 z 2.X.1988 r. Donosił, ze 28.X. Premier M. Rakowski podjął decyzję o likwidacji Stoczni Gdańskiej. 31.X.1988 r. Lech Wałęsa wydał oświadczenie: “(...) Decyzja premiera Rakowskiego o likwidacji Stoczni Gdańskiej nie została podyktowana względami ekonomicznymi. Gospodarka polska wymaga restrukturyzacji i zasadniczych zmian. NSZZ “S” opowiadał się zawsze i opowiada się nadal za takimi zmianami. NSZZ “S” będzie bronił zakładu, który jest dla niego i dla całego narodu symbolem walki o nową, lepszą Polskę. Gotowi jesteśmy poprzeć samorząd pracowniczy w wysiłkach mających na celu uzdrowienie przedsiębiorstwa: powołanie kierownictwa na zasadzie kompetencji, a nie nomenklatury, zmianę kierunków produkcji na bardziej efektywne, zasadniczą poprawę organizacji pracy.

Decyzję premiera można w tym świetle traktować jako polityczną prowokację wymierzoną w ideę porozumienia, w okrągły stół, służące tworzeniu napięć i konfliktów, a nie pokoju społecznego, o który władze rzekomo zabiegają.”

Ale są w tym numerze również wiadomości dobre: “26.X. We francuskim Senacie odbyło się wręczenie honorowych nagród przyznawanych przez powołaną w 1981 r. Fundację na rzecz Wolności Prasy. Tegoroczni laureaci – redaktor naczelny “Tygodnika Powszechnego” Jerzy Turowicz, “Tygodnika Mazowsze” i Alain Guillo, francuski dziennikarz więziony przez 9 miesięcy w Afganistanie.

Seweryn Blumsztajn, który odbierał nagrodę w imieniu TM mówił, jak znaczące jest to jednoczesne uhonorowanie dwu pism “realizujących różne drogi walki o wolność prasy w reżimie totalitarnym.” “Ta nagroda – powiedział także – jest symbolicznym uznaniem dla całej prasy podziemnej prowadzącej walkę o poszerzenie sfery wolności i swobody przepływu informacji.”

Nr 273 z 30.X.1988 r. przynosi omówienie telewizyjnej debaty między przewodniczącym NSZZ “Solidarność” Lechem Wałęsą i przewodniczącym OPZZ Alfredem Miodowiczem na którą Wałęsa zdecydował się wbrew opiniom doradców uważając, że “zaprezentowanie po raz pierwszy racji “Solidarności” na taką skalę warte jest każdego ryzyka”. Autor recenzji pisze: “Formuła tego spotkania była bardzo trudna dla Lecha Wałęsy. Miał dyskutować z Miodowiczem, a zarazem mówić do realnego społeczeństwa i to po raz pierwszy. W ciągu 20 minut musiał przekazać program “Solidarności”, wyjaśnić stosunek do okrągłego stołu, likwidacji Stoczni, neozwiązków. Miał zaprezentować się jako polityk-realista, a zarazem charyzmatyczny strażnik wartości “S”. Występując w telewizyjnym studio powinien błysnąć dowcipem. Najbardziej zaskakujące jest, że wszystko to się udało.”

Na pierwszej stronie Nr 276 z 4.I.1989 r. Można znaleźć artykuł pt. “Jak Powstał Komitet Obywatelski”. Oto jego fragmenty: “Obecność blisko 120 wybitnych postaci, świadomość wagi decyzji o powołaniu, jak proponowano, Obywatelskiej Rady Opiniodawczej i jak ostatecznie przyjęto Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ “Solidarność” - nadały spotkaniu uroczysty charakter. Lepsza ostatnio passa “S” sprawiła, że ta powaga nie była ponura, a gdy A. Wielowieyski i B. Geremek mylili się mówiąc, że Komitet działa przy Przewodniczącym...Rady Państwa – dostojna sala ryczała śmiechem jak szkolna klasa.

Spotkanie w lodowatych podziemiach kościoła na Żytniej 18.XII.1988 r. otworzył Tadeusz Mazowiecki sprawozdaniem z negocjacji z władzami. Polacy, jak każdy naród mają prawo do niepodległości, do sprawiedliwego i skutecznego gospodarczo ładu – jak oświadczyło grono zaproszonych przez Lecha Wałęsę wiosną 1987 r.^[65] Negocjacje są tylko środkiem realizacji tych zasadniczych celów. Dążenie do demokracji musi być jednak połączone z troską o stan kraju. Nie możemy mówić tylko “oni” są odpowiedzialni.

Choć nie ma okrągłego stołu, trzy ostatnie miesiące nie zostały zmarnowane. Nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji “S”, całej opozycji, kraju. Powstało 500 komitetów założycielskich “S” - rzecz możliwa tylko w momencie zarysowania nadziei na realne rozwiązania. Środowiska opozycyjne zaprezentowały jedność w sprawie prymatu przywrócenia “S”. Kościół sformułował swe stanowisko wyraźniej niż kiedykolwiek. “S” przypomniała się opinii międzynarodowej. Towarzyszy temu radykalizacja postaw w młodym pokoleniu. Ważny jest czas. Władza liczy go dojrzewaniem swego aparatu, my – miarą społecznej cierpliwości – zakończył Mazowiecki.”

Zebrani tak sformułowali cele Komitetu: “Celem naszym jest prezentowanie opinii niezależnych środowisk społecznych, wyrażanie społecznych potrzeb i interesów oraz formułowanie i przedstawianie programów działania. / - / Komitet postanawia;

a/ prowadzić systematyczne prace nad analizą ważnych problemów kraju i zbierać się przynajmniej raz na trzy miesiące dla ich rozpatrzenia;

b/ powołać komisje, które będą miały na celu badanie poszczególnych dziedzin zycia oraz przedkładanie odpowiednich informacji i wniocków;

c/ informować opinię publiczną o pracach, poglądach i propozycjach Komitetu

Powołano 15 komisji oraz ich organizatorów: pluralizmu związkowego (T. Mazowiecki), reform politycznych (B. Geremek), prawa i wymiaru sprawiedliwości (A. Strzembosz), warunków bytowych, pracy i polityki społecznej (J. Rosner), polityki i reformy gospodarczej (W. Trzeciakowski), wsi i rolnictwa (A. Stelmachowski), mieszkalnictwa (A. Paszyński), zdrowia (Z. Kuratowska), nauki i oświaty (H.Samsonowicz), kultury i komunikacji społecznej (A. Wajda), samorządu terytorialnego (J. Regulski), ochrony środowiska i zasobów naturalnych (S. Kozłowski), stowarzyszeń i organizacji społecznych (K. Szaniawski), współpracy z mniejszościami narodowymi (M. Edelman) oraz młodzieży (P. Czartoryski).

Skład Komitetu nie jest zamknięty. Komitet zobowiązał się do przedłozenia w ciągu 3 miesięcy programów działania i wyboru przewodniczących. Sekretarzem Komitetu został Henryk Wujec, sekretarzami pomocniczymi: Jacek Moskwa i Kazimierz Wóycicki.

Komitet tworzą: Janusz Beksiak, Artur Balazs, Jacek Bartyzel, Olgierd Baehr, Roman Bartoszcze, Jacek Bocheński, Halina Bortnowska, Marian Brandys, Stefan Bratkowski, Ryszard Bugaj, Zbigniew Bujak, Maria Chmiel, Jacek Czaputowicz, Paweł Czartoryski, Andrzej Celiński, Wiesław Chrzanowski Jerzy Dietl, Jerzy Dłużniewski, Roman Duda, Henryk Dutkiewicz, Mirosław Dzielski, Kazimierz Dziewanowski, Marek Edelman, Przemysław Fenrych, Jerzy Fedorowski, Władysław Findeisen, Władysław Frasyniuk, Bronisław Geremek, Mieczysław Gil, Stanisława Grabska, Aleksander Hall, Gustaw Holoubek, Julia Hartwig, Stefania Hejmanowska, ks. Henryk Jankowski, Gabriel Janowski, Cezary Józefiak, Stefan Jurczak, Jarosław Kaczyński, Leszek Kaczyński, Ryszard Kapuściński, Jerzy Kłoczowski, Maja Komorowska, Stefan Kisielewski, Krzysztof Kozłowski, Marcin Król, Władysław Kunicki-Goldfinger, Jacek Kuroń, Stefan Kurowski, Jacek Kurczewski, Zofia Kuratowska, Stefan Kozłowski, Wojciech Lamentowicz, Jan Józef Lipski, Bogdan Lis, Władysław Liwak, Jan Lityński, Witold Lutosławski, Edward Lipiec, Bogdan Lewandowski, Andrzej Łapicki, Józef Łukaszewicz, Andrzej Malanowski, Jan Malanowski, Tadeusz Mazowiecki, Jacek Merkel, Adam Michnik, Artur Międzyrzecki, Andrzej Milczanowski, Jan Mujżel, Janusz Onyszkiewicz, Stanisław Opiela, Jan Olszewski, Edmund Jan Osmańczyk, Aleksander Paszyński, Joanna Pensonowa, Aurelia Polańska, Jerzy Puciata, Andrzej Potocki, Janusz Pałubicki, Alojzy Pietrzyk, Maria Radomska, Ryszard Reiff, Jan Rosner, Jerzy Regulski, Zbigniew Romzszewski, Edward Radziewicz, Zbigniew Rokicki, Jan Maria Rokita, o. Jacek Salij, Henryk Samsonowicz, Andrzej Siciński, Adam Strzembosz, Andrzej Stelmachowski, Stefan Starczewski, Stanisław Stomma, Antoni Stawikowski, Grażyna Staniszewska, Klemens Szaniawski, Jan Józef Szczepański, Andrzej Szczepkowski, Henryk Sienkiewicz, Zygmunt Skórzyński, Adam Stanowski, Andrzej Szczeklik, Józef Ślisz, Krzysztof Śliwiński, Karol Taylor, Jerzy Turowicz, ks. Józef Tischner, Witold Trzeciakowski, Andrzej Tyc, Kazimierz Trzęsicki, Antoni Tokarczuk, Andrzej Wajda, Andrzej Wielowieyski, Wiktor Woroszylski, Stanisław Węglarz, Henryk Wujec, Andrzej Wieczorek, Jacek Woźniakowski, Zofia Wasilkowska, Halina Winiarska, Stefan Wilkanowicz, Janina Zakrzewska, Maciej Zalewski, ks. Jan Zieja, Tadeusz Zieliński, Mieczysław Zlat, Janusz Ziółkowski, Krystyna Zachwatowicz, Tomasz Ziemiński, Michał Żórawski, Juliusz Żuławski.