Rysunki zamieszczane w naszym biuletynie, również te objęte aktem oskarżenia, stanowią wierny opis statusu politycznego naszego kraju oparty na analizie informacji docierających do nas za pośrednictwem całkowicie legalnych i cenzurowanych środków masowego przekazu.

                     Zagrożenie "bratnią pomocą" stanowi od lat, obok SB i cenzury, jedyną metodą utrzymywania w ryzach i posłuszeństwie polskiego społeczeństwa i wymuszania jego uległej postawy wobec władz. Subtelne aluzje do możliwości piątego już chyba rozbioru Polski, jeśli nie będziemy grzeczni i posłuszni robił w TV jesienią ub.r. Ówczesny członek KC PZPR p. R. Wojna. Teza o nierozdzielności niepodległości Polski od "socjalizmu" powtarzana publicznie do znudzeniaprzez wszystkich przywódców partyjnych z pp. Kanią, Olszowskim i Jaruzelskim na czele oraz stanowiąca główną treść wszystkich uchwał partyjnych, może być rozumiana tylko w ten sposób, że zagrożenie w Polsce "socjalizmu" będzie równoznaczne z utratą niepodległości. A przecież nie "imperialistyczne koła na zachodzie" ani Chiny, czy rasistowska RPA, ale najbliżsi sąsiedzi mogliby nas tej niepodległości pozbawić.

                     Poczucie stałego zagrożenia mają utrwalać w świadomości polskiego społeczeństwa obszerne sprawozdania z przebiegu manewrów "zaprzyjaźnionych armii" wokół granic Polski, doniesienia o "zaniepokojeniu bratnich partii" sytuacją w naszym kraju oraz deklaracji o gotowości przyjścia Narodowi Polskiemu z "bratnią pomocą".

                     Zdumienie więc musi budzić zarzut zawarty w akcie oskarżenia, że nasze rysunki "imputują naszym sojusznikom nieprzyjazne zamiary w stosunku do naszego państwa" w warunkach, gdy to właśnie imputują bezkarnie i używając nawet oficjalnej terminologii wszystkie środki masowego przekazu. Zresztą w świetle "Doktryny Breżniewa" usprawiedliwiającej nadrzędnym interesem "międzynarodowego proletariatu" wkraczanie obcych, chociaż "zaprzyjaźnionych" wojsk na terytorium każdego KDL-u^[74], w którym – zdaniem radzieckich ideologów – zagrożony został "Ustrój socjalistyczny", sankcjonującej w ten sposób prawo ZSRR do ingerencji w wewnętrzne sprawy innych państw, ewentualna akcja obcych armii na terytorium Polski nie byłaby aktem "nieprzyjaznym", jak twierdzi Prokuratura Wojewódzka w Lublinie, ale "bratnią pomocą", jak pisaliśmy w naszym biuletynie, nawet wtedy, gdyby obywatele Polski poddanej takiemu eksperymentowi mieli na ten temat zgoła inną opinię.

                     Że zagrożenie Polski "bratnią pomocą" nie jest iluzoryczne  - choć naszym zdaniem mało prawdopodobne – upewniają nas, oprócz doniesień w rodzimych i "bratnich" środkach masowego przekazu, fakty z najnowszej historii KDL-ów. Przekonali się o tym w 1956 r. Polacy i Węgrzy, w 1968 r. Czechosłowacy, a dwa lata temu – mimo podpisania w międzyczasie przez ZSRR Aktu Końcowego Konferencji Helsińskiej – również Afgańczycy. Podczas wszystkich tych "bratnich" akcji mogła się zdarzyć i zdarzała się na pewno niejednokrotnie, sytuacja, którą przedstawiliśmy na rysunku zamieszczonym na 22 stronie 34 numeru naszego biuletynu.

                     Jeśli obraża to Naród Polski i godzi w nasze sojusze – w co zresztą ośmielamy się wątpić – to należy pamiętać, że obecny status polityczny Polski nie jest dziełem ani Redakcji Biuletynu "Solidarność Ziemi Puławskiej", ani "Solidarności", ani nawet polskiego społeczeństwa. Nie mamy również żadnego wpływu na treść informacji, komentarzy i pogróżek rozpowszechnianych przez prasę, radio i telewizję, z których czerpiemy natchnienie do naszych rysunków i karykatur.

Na zakończenie – aby uniknąć nieporozumień – trzy wyjaśnienia:

• Zobowiązani treścią Porozumień Gdańskich, Statutu NSZZ "Solidarność" i Konstytucji PRL uznajemy fakt, że "przewodnią siłą polityczną społeczeństwa w budowie socjalizmu jest PZPR" (Art.3 Konstytucji PRL), przynajmniej do zmiany konstytucji, pod jednym wszakże warunkiem: że o tym co należy rozumieć pod zapisem "przewodnia siła polityczna" zadecyduje nie KC PZPR, ale "lud pracujący miast i wsi" dzierżący w Polsce z mocy tejże Konstytucji najwyższą władzę.
• Uznajemy również konstytucyjną zasadę, że PRL "umacnia przyjaźń i współpracę z ZSRR" (Art.6 Konstytucji PRL), pod warunkiem, że jest to dla Polski korzystne ze względów zarówno politycznych jak i gospodarczych oraz, że nie ogranicza to naszej suwerenności i niepodległości, a więc prawa Narodu Polskiego do swobodnego decydowania o własnych losach, z charakterem ustroju polityczno-gospodarczego włącznie. Jeśli nasze stosunki z ZSRR są tego rodzaju – ale o tym musi również rozstrzygnąć z mocy swych konstytucyjnych uprawnień "lud pracujący miast i wsi" a nie KC PZPR – to jesteśmy gotowi nie tylko je uznawać, ale nawet gorąco je popierać i propagować.
• Nie jesteśmy także przeciwnikami socjalizmu. Przeciwnie, są nawet wśród nas gorący jegozwolennicy. Protestujemy jedynie przed określaniem mianem socjalizmu systemu, który obdarza nas od 36 już lat PZPR, a który – według naszego rozeznania – z socjalizmem niewiele ma wspólnego.

                                                                    / - / A. Berbeć,  / - / Hanna Czekaj,  / - / S. Głażewski,

                                                                 / - / Krzysztof Małagocki, / - / Włodzimierz Zbiniewicz