Zanim podam treść załączników do listu nieocenionej Pani E., wyjaśnić muszę kilka spraw: dla kogoś postronnego zapewne niezrozumiałych:

• Ubezpieczenie o którym mowa na początku listu nie polegało oczywiście na wykupieniu polisy w PZU, ale w “podziemnej” firmie działającej pod nazwą “Fundusz Ubezpieczeniowy Wydawnictw Niezależnych“, ubezpieczającej ludzi i sprzęt na wypadek wpadki – żeby było za co odtworzyć sprzęt, wyżywić rodziny pechowców i otrzeć łzy ich dziatkom. Warunki ubezpieczenia podano w 196 numerze TM^[62]:

“Składki płaci się w systemie półrocznym . Opłata za jedną osobę wynosi 6 tys. zł. W przypadku sankcji prokuratorskiej fundusz wypłaca członkom rodziny 30 tys. zł. Za każdy miesiąc przebywania w areszcie, to samo przy wyroku skazującym, z tym, że globalna suma nie może przekraczać 240 tys. zł. Kwota ta jest wypłacana w kilku ratach, bo trudno nam wziąć na siebie odpowiedzialność za uiszczanie regularnych wypłat. Zwracamy też za grzywny i koszty obrony. W przypadku przedmiotów osobistych skonfiskowanych podczas rewizji pokrywamy straty do 250 tys. zł. Ubezpieczamy również od wypadków przy pracy.

Składka za sprzęt wynosi 1% wartości przedmiotu , na przykład powielacz na naszym rynku kosztuje ok. Miliona złotych, czyli opłata wynosi 10 tys. zł. Wtedy zwracamy całą sumę. Ale można też ubezpieczyć się na 25, 50, 75%.

Dla pozycji wydawniczych składka równa się 5% ich wartości.

Firmy, które pragną być członkami Funduszu wpłacają jednorazowo określony wkład (300 tys.zł.) i przysługuje im 50% zniżki”.

• “Żona pana od którego wszystko się zaczęło” - to oczywiście Ludwika Wujec (o nawiązaniu kontaktu z TM przez Henryka Wujca pisałem na początku).

• “Podajnik do powielacza dla R.” - to podajnik papieru do powielacza marki Roneo, który w naszym egzemplarzu (jak się z listu okazuje -sędziwym dziadku sprzed 62 r.) był haniebnie zdezelowany – nigdy nowego nie otrzymaliśmy więc w czasie druku musieliśmy ten, który był wspomagać szturchańcami albo (rzadko) przekleństwami.

• Wspomniane przez Panią Ewę “gumowe interesy” nie służyły do rozprowadzania farby, ale były częścią podajnika papieru – ostatecznie zrobiliśmy je z gumek używanych przez dzieci do wycierania pisma ołówkowego.

• Gilotynę do papieru zamówiliśmy dlatego, że znacznie łatwiej było wówczas dostać papier formatu A-3, niż formatu TM - A-4, a bez gilotyny ten większy był dla nas bezużyteczny. Gilotyna służyła nam również do cięcia arkuszy z ulotkami itp. Podobnie jak powielacz Roneo przechowujemy ją do dziś.

• L.ub, to oczywiście Lublin, a dokładnie lubelski underground, który za naszym pośrednictwem próbował załatwić sobie w Mazowszu offset. Oczywiście nie mogliśmy za nich zagwarantować, że będą go racjonalnie wykorzystywali, no bo jak? Mieliśmy ich pilnować na odległość? Nie wiadomo zresztą czy by im nasza kuratela odpowiadała. I na tym stanęło.

• E. lub El to Elżbieta Leszczyńska – nasza druga (i ostatnia) skrzynka kontaktowa – prywatnie moja siostra.

• Fałszywki o których mowa na końcu pierwszej strony nigdy do nas nie dotarły, ale sądzę, że były to SB-kie numery TM, które wtedy od czasu do czasu pojawiały się w obiegu.

• W liście jest oczywiście mowa o alkoholu poliwinylowym (podstawowym składniku emulsji używanej do sporządzania matryc sitodrukowych), który nam pozostał po okresie wykorzystywania techniki sitodruku i chcieliśmy go przehandlować TM.

• W liście jest oczywiście mowa o znaczkach Podziemnej Poczty Solidarności.

• Końcówka listu jest poświęcona rozliczeniom finansowym. Dla wygody Pani Ewa dysponowała wszystkimi zasobami naszej gotówki pochodzącej z kolportażu “naszych” znaczków Podziemnej Poczty Solidarności, które jeszcze wtedy, po prawie 2 latach od zaprzestania ich druku nadal były w kolportażu.