Widać, że według redaktorów Czerwonego Sztandaru lub ich mocodawców “Solidarność” już w czerwcu 1981 r. przejęła pełnię władzy a przewodniczkę narodu, PZPR zepchnęła do tak głębokiego podziemia, że w całej Polsce nie istniała instytucja, której mogłaby się na swój żałosny los poskarżyć, wobec czego “polscy komuniści” musieli słać anonimy do organu prasowego bratniej KPL. Prawdziwy horror - według Czerwonego Sztandaru – panował jednak w Warszawie skąd jakoby przyszedł do redakcji tego szacownego pisma list, jeszcze bardziej żałośliwy^[74], ale tylko jeśli chodzi o przeszłość, bo oto w ostatniej chwili ze wschodu przyszedł ożywczy powiew: do Warszawy nadszedł list KC KPZR i zdziałał prawdziwe cuda. KC PZPR ustawił ofensywnie i skłonił do powrotu do jedynie słusznej linii marksistowsko-leninowskiej. Można więc oczekiwać, że IX Zjazd KC PZPR przyjmie słuszne uchwały i wszystko odmieni się jak za dotknięciem różdzki czarodziejskiej: ludzie z ulgą odetchną i poweseleją, kwiaty omdlałe ze zgrozy rozkwitną na nowo, ptaszęta z entuzjazmem porzucą narzuconą im przez siły wrogie socjalizmowi melodię Marsza Pierwszej Brygady i powrócą do pień na klasowo słuszną melodię Międzynarodówki i cała przyroda ochoczo ponownie wejdzie na świetlaną droge marksistowsko-leninowską. Eh! Łza się w oku kręci - na czytaniu takich tekstów mojemu pokoleniu zeszła cała młodość. W PRL wszakże ten styl i ten język zostały zapomniane chyba już za późnego Gomułki i stąd moje rozczulenie.

Redaktorzy Biuletynu “Solidarność Ziemi Puławskiej” nie byliby sobą, gdyby takie listy pozostawili bez odpowiedzi. Podjął się tego zadania A. Berbeć^[75] a wykonał je, ku wielkiej uciesze całej Redakcji i czytelników pisma w stylu, którego nie powstydziłby się nawet sam Sekretarz Generalny KC KPZR, tow. Leonid B., a wspólcześnie, sam Kim-Dzong-Il przywódca KRL-D:

DO BRATNIEJ REDAKCJI

“Czerwonego Sztandaru”

Powodowani głęboką troską o właściwy, pryncypialny charakter Waszej gazety, z którą łączą nas serdeczne więzy internacjonalistycznej przyjaźni, zwracamy Waszą uwagę na dwa listy opublikowane w rubryce “Korespondencje z Polski” w numerze z dnia 28.VI, a zatytułowane “List przyszedł w porę” i “Mamy dobrych przyjaciół i sąsiadów”.

Niestety towarzysze, z bólem musimy Wam powiedzieć szczerze i otwarcie, że padliście ofiarą szczególnie perfidnej prowokacji. Nawet pobieżna analiza obu tekstów pozwala w nich odkryć elementy antyradzieckie i antysocjalistyczne, które nie powinny umknąć nikomu, komu nieobca jest czujność rewolucyjna i odpowiedzialność za losy światowego pokoju.

Już tytuł pierwszego z listów zdradza prawdziwe oblicze jego autora. Cóż to znaczy, że list przyszedł w porę? [chodzi o “List KC KPZR do KC PZPR, w którym “towarzysze” radzieccy określają “Solidaarność” jako “przestępczy spisek przeciw władzy ludowej” - przyp. S.G.]. Zapytajmy się inaczej – czy mógłby On przyjść nie w porę – czy treści w Nim zawarte nie mają wiecznotrwałych proletariackich wartości i czy głęboką słuszność zawartych w Nim idei można ograniczać do jakiejś pory? Czyż wszyscy ludzie pracy w Polsce nie powitaliby Go z równą radością i równie głęboką wdzięcznością o każdej innej porze? Zwrot “List przyszedł w porę” jest, towarzysze, zupełnie jawną próbą pomniejszenia wartości tego historycznego posłania i oportunistyczno-rewizjonistycznym usiłowaniem nadania Mu krótkotrwałego i przemijającego znaczenia.

Dalsza lektura listu tylko potwierdza najgorsze przypuszczenia odnośnie jego autora. Oto pisze on, że on sam, jego rodzina i jacyś bliżej nie określeni “zdrowo myślący Polacy” z wdzięcznością powitali LIST To już jest niestety, jawnie wrogie działanie, któremu należy dać stanowczy odpór. Czy tak napisałby internacjonalista i rewolucjonista stojący na straży rewolucji i pokoju? Chyba jest aż nazbyt oczywistym, że każdy naprawdę i bez reszty oddany sprawie rewolucji, napisałby, że wszyscy ludzie pracy w Polsce z gorącym entuzjazmem i głęboką wdzięcznością powitali LIST, czemu dali wyraz w licznych wiecach, pochodach i manifestacjach. Tak winna wyglądać odpowiedzialna informacja.

Przechodząc do dalszej części tego bałamutnego listu, nie możemy się powstrzymać, by nie wytknąć Wam, towarzysze, rażącego braku czujności klasowej, którą przede wszystkim powinien się odznaczać dziennikarz w służbie pokoju i socjalizmu. Czy naprawdę nie zauważyliście szczególnie perfidnego znaczenia słów “nie będę daleki od prawdy, jeśli stwierdzę, że list przyszedł w samą porę”? Towarzysze, przecież tutaj tenże J.P. już zupełnie jawnie i bez osłonek sugeruje, posługując się w dodatku idealistycznym aparatem pojęciowym, że nie jest prawdziwe stwierdzenie, że LIST przyszedł w porę, że takie stwierdzenie go jakoś od prawdy dystansuje, bez względu na długość tego dystansu. Tym samym J.P. bezwstydnie usiłuje przemycić pogląd, że LIST nie przyszedł w porę, a więc, że nie powinien wcale przychodzić. Uświadomiło to nam w pełni kontrrewolucyjne, zimnowojenne i odwetowe intencje płatnego żołdaka światowego imperializmu, ukrywającego się pod inicjałami J.P. I z największym wstrętem i oburzeniem zaprzestaliśmy dalszej lektury tych oiszczerstw, ukrytych pod płaszczykiem troski i zaangażowania.

Drodzy towarzysze, z niemniejszym bólem musimy wam wytknąć tę samą lekkomyślność i brak czujności w przypadku drugiego listu, podpisanego przez “towarzyszy z Puław”. Roi się w nim od sformułowań nihilistycznych jak np. “my, młodzi komuniści – mamy wszystkiego dosyć”, defetystycznych jak: “z trwogą i niepokojem”, “zaczyna przerastać nasze siły” i całej masy podobnych stwierdzeń mających wyraźnie na celu zasugerowanie czytelnikowi, że młodzi komuniści w Polsce stracili wiarę w zwycięstwo światowej rewolucji i znajdują się w odwrocie pod naporem sił reakcji i międzynarodowego kapitału.

Jesty to dla nas tym bardziej bolesne, że owi renegaci podają się za mieszkańców naszego miasta, które szczególnie ucierpiało, gnębione przez feudalno-obszarnicze klany Lubomirskich, Sieniawskich i Czartoryskich, by później stać się siedliskiem burżuazyjno-klerykalnej pseudonauki, służącej utrzymywaniu mas w ciemnocie i zacofaniu, a ostatnio także prześladowane przez kilkunastu nawiedzonych z Redakcji “Solidarności Ziemi Puławskiej”.

Dlatego ufamy, że przyjmiecie towarzysze, z głęboką wdzięcznością nasze bratnie przestrogi i zewrzecie jeszcze silniej szeregi, by nie przeciskały się już więcej przez nie idee obce duchowi proletariackiego internacjonalizmu.

Z proletariackim pozdrowieniem

/za redakcję/ A. Berbeć

Czasami Redaktorzy Biuletynu posuwali się jeszcze dalej pozwalając sobie na pokpiwanie z haseł 1-majowych i przedrukowując w Biuletynie z lubością co ciekawsze z nich^[76]:

“Obywatele Związku Radzieckiego! Uczcie się żyć, pracować i walczyć po leninowsku, w sposób komunistyczny!”

“Komuniści! Bądźcie w awangardzie ogólnonarodowej walki o wykonanie historycznych uchwał XXVI Zjazdu KPZR!”

“Pracownicy rolnictwa! Zwiąkszajcie produkcję i sprzedaż państwu mięsa, mleka, jaj, wełny i innych artykułów! Hodowla – szturmowym frontem”

Niekiedy zabawiali się nawet kosztem przodowników pracy i ich dokonań produkcyjnych, nie przepuszczając nawet dojarkom. Oto próbka ich wyczynów na tym polu^[77]:

...z ostatniej chwili...

Zadoiła krowę na śmierć...

Na podstawie wyników konkursu dojenia mechanicznego, w którym wzięło udział 31 najlepszych dojarek rejonu wileńskiego, zwyciężyła przedstawicielka gospodarstwa doświadczalnego, Tekla Kinduriene. Wręczono jej honorową nagrodę – kryształową wazę...

Kor.”Czerwonego Sztandaru” N. NIEZAMOW

No i czy mogły władze PRL różnych szczebli polubić takich prześmiewców, którzy krew wypiją a dziurki nie zrobią. Musiały więc, zgrzytając zębami, czekać na dogodną okazję, która się w końcu nadarzyła w postaci rysunku niedźwiedzia z twarzą tow. Leonida B.