Trzyletnia kadencja Rady Załogi IUNG upłynęła w maju 1989 r., wobec czego 30 maja tegoż roku odbyły się wybory do Rady Załogi II kadencji. W pierwszej turze spośród 52 zgłoszonych kandydatów do Rady weszli: Józef Gądor, Zdzisława Głażewska, Tomasz Stuczyński, Andrzej Doroszewski, Stanisław Krasowicz i Zenon Lis. W dniu 6 czerwca 1989 r. w wyniku II tury wyborów do RZ IUNG weszli: Marian Machul, Janusz Smagacz, Stanisław Wilkos, Wanda Kostrzewa i Anna Giza.

Na pierwszym posiedzeniu w dniu 12 czerwca 1989 r. Rada Załogi II kadencji powierzyła funkcję Przewodniczącego mgr Józefowi Gądorowi,... który zaproponował następujący podział funkcji:

1. Józef Gądor – Przewodniczący RZ

2. Andrzej Doroszewski – Z-ca Przewodniczącego

3. Zdzisława Głażewska – Z-ca Przewodniczącego

4. Zenon Lis – Z-ca Przewodniczącego

5. Anna Giza – Sekretarz

6. Wanda Kostrzewa – Członek RZ

7. Stanisław Krasowicz – Członek RZ

8. Marian Machul – Członek RZ

9. Janusz Smagacz – Członek RZ

10. Tomasz Stuczyński – Członek RZ

11. Stanisław Wilkos – Członek RZ^[26]

W okresie działania Rady Załogi IUNG przeprowadzono dwa badania ankietowe opinii pracowników. Pierwsze z nich dotyczące opinii załogi na temat funkcjonowania Instytutu i Rady Załogi zorganizowane przez RZ I kadencji wykonano w lutym 1987 r.^[27], a jego wyniki opracowane przez Aleksego Bornusa opublikowano w cyklu trzech artykułów pod tytułem "Jacy jesteśmy?^[28]

Drugie badanie ankietowe przeprowadziła Rada Załogi II kadencji na początku 1991 r., w przededniu spodziewanej reformy IUNG. Jego celem była ocena kadry kierowniczej Instytutu i działalności Rady Załogi. Ankietę opracował zespół w składzie: Andrzej Doroszewski, Zdzisława Głażewska, Andrzej Krakowiak i Stanisław Wilkos publikując jej wyniki w ostatnim, 2(23) numerze Informatora^[29]. A oto najważniejsze ustalenia ankiety sformułowane przez ten zespół:

1. Ogólny poziom ocen jest stosunkowo niski, najczęściej „trójkowy”.

2. Oceny dotyczące poziomu naukowego i zdolności organizacyjnych są z reguły wyższe od ocen określających umiejętności kierowania pracą naukową innych pracowników i wychowania młodej kadry naukowej.

3. Kierowników wszystkich szczebli najsurowiej ocenili doktorzy a najłagodniej docenci i profesorowie; dokładnie odwrotna tendencja wystąpiła przy ocenie pracy Rady Załogi.

4. Kierownicy Pracowni i celów, zdaniem respondentów – posiadają większy autorytet naukowy niż kierownicy Zakładów czy członkowie Dyrekcji; podobna tendencja wystąpiła przy ocenie umiejętności stwarzania właściwych stosunków międzyludzkich.

Tendencje, które ujawniła nasza ankieta są bardzo zbliżone do tendencji występujących w podobnej ankiecie przeprowadzonej w Instytucie Neurobiologii PAN (Informator P-P, nr 5/34). Ogólny poziom ocen w IUNG jest jednak wyższy niż w IN PAN.

II Kadencja Rady Załogi IUNG skończyła się już w maju 1991 r., gdyż nowa Ustawa o jednostkach badawczo-rozwojowych z 22.02.1991 r. powierzała funkcje samorządu poszerzonej Radzie Naukowej. W oparciu o tę Ustawę Zarządzeniem z dnia 15.or.1991 r. Dyrektor Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, prof. Stanisław Nawrocki powołał Komisję Wyborczą dla przeprowadzenia wyborów do Rady Naukowej pierwszej kadencji. W skład Komisji weszli... przedstawiciele obecnej Rady Naukowej – prof. Anna Jelinowska i doc. Tadeusz Zaorski, przedstawiciele Rady Załogi – dr Zdzisława Głażewska i mgr Tomasz Stuczyński, przedstawiciele NSZZ Solidarność – dr Kazimierz Kęsik i mgr Wanda Spóz-Pać i ZZ Prac. IUNG – mgr Jadwiga Kucharczyk oraz przedstawiciel O/Śląskiego IUNG – dr Józef Glabiszewski i przedstawiciel Rolniczych Zakładów Doświadczalnych – mgr Łukasz Respondowski.^[30]

Na pierwszym posiedzeniu nowo wybranej Rady Naukowej w dniu 11.06.1991 r...ze względu na zakończenie pracy przez radę Załogi prof. Nawrocki złożył podziękowanie za dotychczasową pracę w Radzie na ręce jej przewodniczącego, mgr. Józefa Gądora^[31].

W ten sposób zakończyła działalność Rada Załogi IUNG, powołana jeszcze w PRL. Jej działalność została upamiętniona na łamach 23 numerów Informatora Rady Załogi IUNG, powołanego już na pierwszym posiedzeniu RZ w dniu 12 czerwca 1986 r.^[32], jako realizacja 61 paragrafu Statutu opracowanego jeszcze w grudniu 1981 r., w którym zapisano: Organem prasowym Samorządu jest "Biuletyn Informacyjny Samorządu IUNG", który podlega Radzie Pracowniczej. Redaktora i jego zastępcę powołuje i odwołuje Rada Pracownicza.^[33].

Informator Rady Załogi IUNG (Załącznik 5) ukazywał się ze zmienną częstotliwością: w 1986 r. wydano 2 numery, w 1987 – 4, w 1988 – 5. W 1989 r. wydano aż 7 numerów Informatora, w 1990 – 3, a w ostatnim, 1991 r. dwa numery. Objętość pisma wahała się w granicach od 2 (Nr 5(16) z 30.11.1989 r.) do 10 (Nr 4(10) z 8.11.1988 r.) stron formatu A-4. Średnia objętość pisma wynosiła prawie 6 stron a łączna objętość wszystkich 23 numerów - 135 stron. Pismo drukowane było w Zakładzie Małej Poligrafii IUNG w nakładzie od 150 [Nr od 2(4) do 500 (Nr 1) egzemplarzy^[34].

W pierwszych 11 numerach Informatora wydanych w czasie I kadencji Samorządu składu Redakcji w stopce redakcyjnej nie ujawniano zadowalając się informacją: „redaguje zespół”. Skład osobowy Redakcji w okresie działania I kadencji Rady ujawniono jednak w Sprawozdaniu z pierwszego roku działalności Rady Załogi (Załącznik 2) pisząc:

Pragnąc przybliżyć wszystkim pracownikom różne aspekty życia i funkcjonowania Instytutu już na progu swej działalności Rada Załogi postanowiła wydawać „Informator Rady Załogi”, który ma na celu zapoznanie pracowników ze wszystkimi sprawami podejmowanymi na zebraniach plenarnych, a także przedstawiania im opinii, decyzji i stanowisk Rady Załogi. W czerwcu 1986 r. w skład redakcyjny pisma zostali wybrani: Hanna Skrzyniarz, Stanisława Skiba, Julian Migdal i Józef Gądor./.../

Zdaniem Rady Załogi pismo nasze winno spełniać nie tylko rolę informacyjną, lecz także dydaktyczną. Stąd w kolejnych numerach Informatora, obok stałych rubryk poświęconych działalności Rady Załogi, Rady Naukowej, informacjom o wyjazdach zagranicznych, rentach i emeryturach, ważniejszych wydarzeniach w naszym Instytucie, postanowiono również zapoznawać Czytelników z przepisami prawnymi dotyczącymi uprawnień pracowniczych, a także przybliżać – zwłaszcza młodym – sylwetki ludzi, którzy w przeszłości kształtowali Puławski Ośrodek Naukowy, a swoją postawą moralną i zasługami dla Instytutu, dla nauki, wydają się godni przypomnienia i naśladowania^[35]. Powyższą analizę zamierzeń i dokonań Redakcji należy jeszcze uzupełnić informacją, że bezpośredni nadzór nad działalnością Komitetu Redakcyjnego „Informatora Rady Załogi objęła Anna Jelinowska pełniąca funkcję członka prezydium Rady Załogi (Załącznik 3)

Wokół redakcji pisma szybko ukształtowała się grupa osób wspomagających. Poinformowała o tym redakcja zamieszczając w Nr 1(12) Informatora z 6.03.1989 r. na s. 2 notatkę następującej treści:

W związku ze zbliżającym się zakończeniem kadencji obecnej Rady Załogi, zespół redakcyjny INFORMATORA dziękuje serdecznie za współpracę:

członkom Prezydium Rady Załogi, pracownikom Działu Służb Pracowniczych i Sekcji Socjalnej, wszystkim współautorom naszego pisma, których nazwiska zamieszczaliśmy w kolejnych numerach Informatora oraz: Małgorzacie Gębal, dr Stanisławowi Głażewskiemu, mgr Józefie Komsta, mgr Zofii Krawczyk, Annie Nakoniecznej, Bogdanowi Oroniowi i Danucie Wróbel – za życzliwą pomoc w okresie prowadzenia naszej działalności wydawniczej.

Hanna Skrzyniarz, Józef Gądor, Julian Migdal, Stanisława Skiba