W ten sposób, w chwili, gdy wybuchła "Solidarność" i zaczęły powstawać jak grzyby po deszczu związkowe biuletyny, ja byłem już opozycjonistą całą gębą, przynajmniej w teorii. Początkowo jednak zaangażowałem się w działalność na forum OKPN, nie myśląc jeszcze o współpracy z pismami związkowymi, tak dalece, że np. przebieg rozmów Gliwicko-Międzyleskich pomiędzy delegacja rządową a delegacją OKPN, w których uczestniczyłem, zrelacjonował na łamach Biuletynu Informacyjnego "Solidarność Ziemi Puławskiej" ekspert OKPN, Wacław Hennel^[9], a nie ja. Ja zadebiutowałem jako publicysta artykułem na ten sam temat na łamach lubelskiej "Solidarności Nauczycielskiej". Artykuł przeczytał Aleksy, pochwalił i przypomniał, że przecież przez ponad dziesięć lat przygotowywaliśmy się na chwilę, która właśnie nadeszła. Najwyższy więc czas oddać społeczeństwu wiedzę, której nabyliśmy ślęcząc po nocach nad bibułą. Zasugerował też nawiązanie kontaktu z Redakcją Biuletynu, która akurat poszukiwała publicystów spoza swego grona, pragnąc aby w na łamach pisma dominowały teksty własne, a nie przedruki. I tak się to zaczęło. Zacząłem z duszą na ramieniu tekstem pod przydługim tytułem "Najnowsze sensacyjne odkrycia naszych przyjaciół opatrzone uwagami zwykłego obywatela PRL" ^[10] zdając sobie sprawę z moich zerowych doświadczeń publicystycznych i faktu, że w zakresie literatury jestem właściwie samoukiem. Ale ponieważ tekst został przyjęty życzliwie a Redakcja oczekiwała ode mnie dalszych, podjąłem z nią regularną współpracę. Zacząłem od polemik z komunistycznymi władzami i z oficjalną prasą, wkrótce jednak zacząłem przygotowywać również teksty historyczne, na które było wówczas największe zapotrzebowanie. Ogółem w prawie rocznym okresie współpracy z Biuletynem "Solidarność Ziemi Puławskiej" opublikowałem na jego łamach 45 tekstów publicystycznych^[11], w tym 34 teksty podpisane. Pozostałym 11 tekstom^[12], Redakcja Biuletynu nadała rangę tekstów własnych, sygnując je podpisem "Redakcja".

W kwietniu 1981 r., po powołaniu redakcji Informatora "Solidarności" w IUNG, powodowany lokalnym patriotyzmem wszedłem w jej skład jako ochotnik. Wyspecjalizowałem się tam w przygotowywaniu artykułów wstępnych i komentarzy redakcyjnych, nie zarzucając jednak ani na chwilę współpracy z BI "SZP" ani z uprawiania publicystyki. Również w czasie współpracy z Informatorem "Przeszłość-Przyszłości" nie wszystkie moje teksty zostały podpisane. Redakcja Informatora chcąc uniknąć monotonii przyjęła bowiem generalną zasadę, że w każdym numerze może się ukazać tylko jeden tekst danego autora. Jeśli więc autor dostarczył więcej tekstów, które uzyskały aprobatę większości członków redakcji, to jeden był publikowany jako artykuł autorski, a pozostałe jako teksty redakcyjne. W 7-miesięcznym okresie współpracy z Informatorem zamieściłem na jego łamach 14 artykułów autorskich i aż 34 niepodpisane teksty redakcyjne^[13], co daje łączną liczbę 48 przygotowanych przeze mnie tekstów publicystycznych. Z powyższych wyliczeń wynika, że w okresie niespełna 11 miesięcy 1981 roku^[14] zdołałem przygotować do druku co najmniej 93 teksty, dotyczące zarówno spraw bieżących jak i wydarzeń historycznych. Daje to średnio ponad 2 teksty tygodniowo. Zważywszy fakt, że przez cały ten czas normalnie pracowałem zawodowo, a część czasu wolnego od pracy musiałem poświęcić rodzinie, moje zaangażowanie w działalność publicystyczną było w tym okresie bardzo duże, choć mogłem mu poświęcić głównie godziny nocne.

Po 13 grudnia opublikowałem kilkanaście anonimowych tekstów w puławskich wydawnictwach podziemnych^[15] i w Informatorze Rady Załogi IUNG , ale rękopisy tych tekstów nie zachowały się w moim archiwum więc pomijam je w ogólnym bilansie moich dokonań publicystycznych. Później poświęciłem się bez reszty działalności wydawniczej jako drukarz i redaktor pism ulotnych oraz plakatów a działalność publicystyczną wznowiłem dopiero po odtworzeniu się struktur "Solidarności", zasiadając ponownie od listopada 1989 r. aż do maja 1991 r. w redakcji Informatora "S" w IUNG "PRZESZŁOŚĆ-PRZYSZŁOŚCI". W ciągu 19 miesięcy współpracy z Informatorem w latach 90-tych opublikowałem na jego łamach kolejne 104 teksty (średnio niespełna 1,5 tekstu tygodniowo). 35 spośród tych tekstów to artykuły autorskie a 69 – redakcyjne.

W maju 1991 r. definitywnie – jak wówczas mniemałem – zakończyła się moja działalność publicystyczna, aliści powróciłem do niej jednak po przejściu na emeryturę, tzn. po 1997 r. opracowując szereg artykułów dotyczących dziejów "Solidarności " w Puławach na podstawie zachowanych dokumentów i wspomnień.