Pasja do czytania nie opuściła mnie już nigdy, tyle, że w czasie studiów na SGGW straciłem możliwość zaopatrywania się w książki z włocławskiej składnicy, zresztą konieczność zaliczania kolejnych przedmiotów co najmniej na czwórkę (warunek uzyskania stypendium "naukowego") i konieczność dorabiania do chudego stypendium pracą zarobkową nie pozostawiały mi wiele czasu na lekturę. Pod koniec studiów oddałem się ponadto bez reszty studiowaniu fizjologii i biochemii roślin, które stały się moją życiową pasją, a po rozpoczęciu pracy w puławskim IUNG, również i zawodem. Większość wolnego czasu spędzałem w bibliotece CBR, która gromadziła wszystkie najważniejsze czasopisma naukowe z całego świata, pozwalając na wyrobienie sobie niezależnego poglądu na każdy temat i uniknięcie ideologicznego skrzywienia. W ciągu pierwszego 10-lecia w IUNG podporządkowanie Pracowni Izotopowej, której byłem pracownikiem, dyrektorowi IUNG, Profesorowi Anatolowi Listowskiemu izolowało nas od wpływów nieprzyjaznego otoczenia i stwarzało płaszczyznę do swobodnej, nieskrępowanej dyskusji na wszystkie bez wyjątku tematy. Sytuacja diametralnie się zmieniła po 1968 r., po usunięciu (z przyczyn politycznych) Prof. Listowskiego ze stanowiska (z zakazem zbliżania się do siedziby IUNG). Nowa Dyrekcja IUNG, z partyjnego nadania, natychmiast dokonała zmian zmierzających do zmiany IUNG z forum dyskusji naukowej i odkrywania tajników przyrody w celu formułowania nowych propozycji dla nauk stosowanych w instytucję dostarczającą "naukowego" sztafażu decyzjom politycznym, często nie mających żadnego biologicznego ani gospodarczego uzasadnienia^[5]. Pracownicy Pracowni Izotopowej buntowali się przeciwko tym zmianom od samego początku powierzając sformułowanie naszych oczekiwań wobec Dyrekcji właśnie mnie. Nieopatrznie podjąłem się tej misji i w dobrej wierze przedstawiłem nasze zastrzeżenia na zebraniu zwołanym zresztą przez Dyrekcję w celu poznania oczekiwań pracowników. I wówczas po raz pierwszy poznałem na własnej skórze smak ostracyzmu: koledzy, którzy razem ze mną przygotowywali nasze postulaty wycofali się z nich jak tylko ujrzeli zmarszczoną brew dyrektora zostawiając mnie na pastwę losu. Usilnie namawiany przez t.zw. "życzliwych", pod groźbą natychmiastowego relegowania z Instytutu zostałem zmuszony do odwołania wszystkich zarzutów i publicznego pokajania się. Musiałem zgodzić się na te warunki, bo jeszcze wtedy wierzyłem w możliwość pracy naukowej w IUNG, a ponadto musiałem utrzymywać rozrastającą się rodzinę, ale obiecałem sobie, że będzie to pierwszy i ostatni akt sprzeniewierzenia się własnym poglądom i ulegnięcia przed siłą. I słowa dotrzymałem. Wtedy zostałem również usunięty ze składu Pracowni Izotopowej bezpowrotnie tracąc warsztat pracy naukowej i jako jednostka buntownicza i kontrowersyjna, rozpocząłem peregrynację po całym IUNG-u przerzucany z zakładu do zakładu jak gorący kartofel. Przez następne 20 lat zwiedziłem Zakłady: Biochemii, Roślin Pastewnych i Fizjologii Żywienia Roślin.

W tamtym czasie uzyskałem wsparcie jedynie od dwóch osób: pracownika Zakładu Upowszechnienia IUNG, Aleksego Bornusa^[6] i pracownika Zakładu Roślin Zbożowych, Jana Nakoniecznego. To właśnie oni przekonali mnie, że w pojedynkę nic nie zdziałam, że dziś trzeba milczeć i wszechstronnie przygotowywać się do masowych wystąpień opozycyjnych, które niezawodnie prędzej czy później wybuchną. Oprócz wsparcia moralnego uzyskałem regularny dostęp do przebogatego księgozbioru Aleksego Bornusa, w tym do wydawnictw II obiegu, głównie kolejnych zeszytów Kultury i Biblioteki Kultury oraz możliwość swobodnej wymiany poglądów i spostrzeżeń. Wydawnictwa drugoobiegowe dostawałem najczęściej na jedną noc, i była to z reguły noc nieprzespana, ale jeśli po przeczytaniu starczyło mi czasu, najciekawsze artykuły przepisywałem w kilku egzemplarzach na maszynie i kolportowałem wśród członków rodziny lub podrzucałem wybranym kolegom. W ciągu lat zebrało się tych maszynopisów kilka setek (później, w okresie współpracy z solidarnościowymi Biuletynami były mi one wielką pomocą przy przygotowywaniu artykułów i komentarzy). Po 1986 r. doszły do tego wydawnictwa lubelskich "Spotkań" KSS KOR, ROPCIO, a także opracowania Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość i inne drugoobiegowe materiały. Skąd otrzymywał je Aleksy Bornus – nie wiem. Wtedy takich pytań po prostu się nie zadawało a później jakoś zapomniałem. Znacznie później dowiedziałem się jednak, że Aleksy utrzymywał ożywione stosunki z opozycyjnymi kręgami na KUL i UMCS, a szczególnie z profesorem Stefanem Świeżawskim.

Drugim moim źródłem myśli drugoobiegowej była "Zachta" - środowisko zorganizowane wokół pracowni artystycznej Marii i Bogdana Szewczyków, do którego wprowadził mnie w 1978 r. Józef Gądor. Środowisko to organizowało prelekcje wykładowców Towarzystwa Kursów Naukowych, dyskusje na tematy polityczne i społeczne oraz wieczornice z okazji zapomnianych rocznic narodowych (np.3 maja, 15 Sierpnia, 11 listopada).

Z początku nie zaniedbywałem swojej największej pasji: biologii. Podjąłem próbę odbudowania swojego warsztatu badawczego, z rozpędu zrobiłem doktorat, nadal czytałem dużo literatury i dużo pracowałem. Sukcesów jednak na tym polu nie odniosłem. Prawdopodobną przyczyną tego stanu rzeczy był fakt, że naukę zawsze traktowałem poważnie wzbraniając się przed każdą ingerencją polityki lub ideologii a to skazywało mnie na ciągłe scysje z cenzurą i doskonale przystosowaną do funkcjonowania w warunkach PRL kadrą kierowniczą^[7]. W końcu zrozumiałem, że osoba z moją mentalnością nie ma czego szukać w PRL-owskiej nauce, bo moje koncepcje nie mają żadnych szans na przebicie się, a z kolei ja nie potrafię działać tak, jak powinien funkcjonować "socjalistyczny naukowiec" t.zn. bezdyskusyjnie popierać ideologiczne i polityczne pomysły PZPR, bez żalu zrezygnowałem z ukończenia zaawansowanej już pracy habilitacyjnej a IUNG zacząłem traktować wyłącznie jako miejsce pracy i zarobkowania, a nie jak przybytek nauki. Takim postępowaniem zasłużenie zarobiłem sobie na opinię oderwanego od życia ekscentryka i nieszkodliwego dziwaka, co wcale mi nie przeszkadzało w trwaniu na swoim stanowisku, gdyż z racji usposobienia i traumy przeżytej w czasie wojny i tak przez całe życie ustawiałem się na pozycji. outsidera. Studiowanie biologii pozostało wprawdzie nadal moją największą pasją, ale pozostawiała mi ona sporo czasu na zgłębianie treści drugoobiegowych pism, uczestniczenie w dyskusjach oraz – w miarę okazji i możliwości – uczestniczenie w działaniach opozycji demokratycznej. Np. jeszcze na kilka miesięcy przed Sierpniem`80 uczestniczyłem w urządzaniu t.zw. "Dołka Katyńskiego" na puławskim cmentarzu^[8].