Na uchwałę tę natychmiast odpowiedziały władze Związku niższych szczebli, w tej liczbie również Zarząd Oddziału NSZZ Solidarność „Ziemia Puławska”:

Uchwała^[3]

w sprawie dostępu NSZZ „Solidarność” do środków masowego przekazu podjęta na zebraniu Zarządu Oddziału NSZZ „Solidarność” Ziemia Puławska z udziałem przedstawicieli Komisji Zakładowych w dniu 17 sierpnia 1981 r.

Zebrani, świadomi uchylania się strony rządowej od wykonania 3 punktu Porozumień Gdańskich, dotyczącego dostępu NSZZ „Solidarność” do środków masowego przekazu, a szczególnie radia i telewizji, postanawiają:

1. Całkowicie poprzeć uchwałę KKP NSZZ „Solidarność” proklamująca strajk prasowy w dniach 19 i 20 sierpnia.
2. Zapobiec kolportażowi prasy w obydwu tych dniach przez swoich członków Związku, zatrudnionych w zakładach poligraficznych i transportowych oraz przedsiębiorstwie „Ruch” na terenie Oddziału.
3. Zaapelować do członków Związku oraz reszty społeczeństwa Oddziału Ziemia Puławska o powstrzymanie się w tych dniach od zakupu prasy o ile zostanie ona jednak dostarczona do punktów sprzedaży.
4. Użyć wszelkich dozwolonych statutem środków dla ochrony członków Związku wykonujących obowiązki wynikające z treści powyższej uchwały

NSZZ Solidarność

Zarząd Oddziału Ziemia Puławska

„Dni bez prasy” rozpropagowano bardzo szeroko w prasie związkowej a także za pośrednictwem specjalnych plakatów. Jeden z takich plakatów, wydrukowanych na powielaczu białkowym Gestetner w pomieszczeniach Redakcji Biuletynu Informacyjnego „Solidarność Ziemi Puławskiej” przedstawiłem w Załączniku 2. Udały się one nad podziw. Według Biura Informacji i Propagandy „Solidarności” (BIPS) „...w dniach 19-20 b.m. nie ukazała się w Polsce prasa codzienna;... przez 2 dni na dziewięćdziesiąt kilka tytułów gazet codziennych wychodzących w Polsce, tylko 4 ukazały się w niezmienionym nakładzie i objętości. Pozostałe, o ile w ogóle były drukowane, miały charakter bardziej ulotek niż gazet. Przygotowano je w drukarniach wojskowych i na poligrafii partyjnych komitetów^[4]. W tych dniach większość kiosków Ruchu w Polsce wyglądała tak, jak kiosk w Gdańsku, którego zdjęcie można obejrzeć w Załączniku 3.

W Lublinie „dni bez prasy” rozpoczęły się strajkiem drukarzy 18.08 o godz. 6.00^[5] wskutek czego regionalne prowizoryczne wydania dzienników „Sztandar Ludu” i „Kurier Lubelski” ukazały się z dużym opóźnieniem i w minimalnym nakładzie. W Puławach były one w ogóle nieosiągalne, gdyż kolportowano je wyłącznie kanałami PZPR . Egzemplarze, których reprinty przedstawiłem w Załącznikach 5 i 6 stanowiły własność sekretarza POP w IUNG, Józefa Bochniarza.

W odredakcyjnym artykule wstępnym „Sztandaru Ludu” czytamy m.in.:

Ogłoszony przez „Solidarność” strajk okupacyjny w Lubelskich Zakładach Graficznych, uniemożliwił zespołowi redakcji „Sztandaru Ludu” przekazanie do rąk Czytelników normalnego, środowego wydania gazety. (...) ze swej strony podjęliśmy starania, by mimo strajku w lubelskiej drukarni przekazać naszym Czytelnikom przynajmniej prowizoryczne wydanie gazety... Chcemy w ten sposób zapewnić ciągłość w systemie przekazu i odbioru informacji. Są ofiarni i życzliwi ludzie – jest ich wcale niemało – którzy podjęli się pomocy dla redakcji w druku, transporcie i kolportażu. Dzięki wspólnemu wysiłkowi wszystkich ludzi dobrej woli przekazujemy Czytelnikom m.in. specjalny serwis informacyjny „Sztandaru Ludu”. Mamy nadzieję, że nasi stali odbiorcy przyjmą ze zrozumieniem tak skromną, biuletynową formę gazety...