Nieco później Leszkowi Fabryckiemu i Elżbiecie Leszczyńskiej udało się wciągnąć do współpracy ich znajomego z Sopotu, Mariana Maciejewskiego, który ze względu na charakter zajęć zawodowych często podróżował po całej Polsce i z tej racji mógł oddać grupie nieocenione usługi jako kurier, a Krystyna Sadurska powiększyła krąg współpracowników nawiązując kontakt z działaczem KPN, Sławkiem Mazurkiewiczem w celu wymiany z tą organizacją wydawnictw II obiegu a także znaczków.

Początkowo nasi warszawscy współpracownicy przyjęli na siebie obowiązek przygotowania wydrukowanych przez nas znaczków (które dostarczaliśmy im w arkuszach) do kolportażu (t.zn. pocięcie arkuszy, posegregowanie znaczków, odrzucenie egzemplarzy wadliwych,) i ich kolportaz udrożnionymi przez siebie kanałami m.in. W Trójmieście, Szczecinie, Poznaniu, Białymstoku, Krakowie, Lublinie, Wrocławiu oraz oczywiście w Warszawie, a także wysyłkę prasy niezależnej i znaczków na różne adresy w Europie Zachodniej^[62]. Ustalaniem odpowiednich adresów (za pośrednikiem łączników ze strukturami opozycyjnymi) zajmowała się Ewa Dutkiewicz-Bury a przygotowaniem przesyłek i ich wysyłaniem Krystyna i Feliks Sadurscy, Milada i Leszek Fabryccy oraz Elżbieta i Wiesław Leszczyńscy^[63]. Już jednak wkrótce zakres ich obowiązków miał się jeszcze znacznie poszerzyć: Trzeba w tym miejscu podkreślić z naciskiem, że wszystkie te (jak i wszystkie inne) czynności wykonywali oni oczywiście społecznie, t.zn. nie odnosząc z tego procederu żadnych korzyści, podobnie zresztą, jak społecznie wykonywali swoje zadania puławscy projektanci, drukarze i kolporterzy znaczków.

Pomysł wydania serii znaczków z wizerunkami jedenastu uwięzionych przywódców opozycji.^[64] zrodził się już w lipcu 1983 r Skompletowania zdjęć całej jedenastki podjęli się nasi warszawscy przyjaciele. Z wizerunkami 10 z nich, dzięki swoim kontaktom z różnymi warszawskimi kręgami opozycji nie było większych kłopotów, problemem nie do pokonania stał się natomiast wizerunek Grzegorza Palki. Wtedy brawurową akcją popisała się Krystyna Sadurska udając się (z duszą na ramieniu) po fotografię G. Palki do Łodzi, gdzie po odszukaniu rodziny uwięzionego działacza, jakimś tylko sobie znanym sposobem zdołała na tyle się uwiarygodnić i pozyskać jej sympatię (w czasach, gdy nadmiar ufności często prowadził za kratki), że w końcu otrzymała upragnione zdjęcie^[65]. Stało się to w chwili, gdy niemal zapadła już decyzja wydrukowania bloczka z pustą ramką w miejscu przeznaczonym na wizerunek Grzegorza Palki.

Naiwnie sądząc, że techniką sitodruku uda nam się reprodukować półtonowe odbitki fotograficzne, już w styczniu 1984 z zapałem przystąpiliśmy do pracy by po kilkudziesięciu godzinach bezskutecznych wysiłków i zmarnowaniu wielu kilogramów papieru i farby uznać się za pokonanych; uzyskiwane reprodukcje nie nadawały się do kolportażu. Na dowód, że jednak próbowaliśmy, kilkadziesiąt arkuszy zadrukowanych bloczkiem (zaprojektowanym przez Bogdana Szewczyka i Stanisława Głażewskiego) półtonowych znaczków przekazaliśmy naszym warszawskim współpracownikom, którzy tyle trudu włożyli w skompletowanie fotografii (Ilustracja 6). To właśnie któryś z tych - według nas nieudanych – dwubarwnych (czarno-czerwonych lub broązowo-czerwonych) arkuszy trafił na wystawę w Muzeum Niepodległości (gdzie wzbudził nieoczekiwanie wielkie zainteresowanie), a następnie do Katalogu Z. Kowalewskiego (nr 153). Ten w zasadzie nieudany bloczek^[66] stanowi obecnie prawdziwy unikat. Przypomnieć jeszcze wypada, że znaczki z tej serii jako ostatnie opatrzono nadrukiem “Poczta Solidarność”.

Następne znaczki były już sygnowane nadrukiem “Poczta Solidarności” zaproponowanym przez warszawskiego architekta Andrzeja Znojkiewicza^[67], z którym nasi współpracownicy z Warszawy nawiązali kontakt w końcu 1983 r. Na podstawie fotografii sporządził on graficzne portrety uwięzionych oraz, dodatkowo, portrety czterech dowódców Armii Krajowej. Andrzej Znojkiewicz ustalił również raz na zawsze standardy projektów (były to rysunki o wymiarach 80 x 60 mm, wykonane czarnym tuszem na odwrotnej stronie papieru fotograficznego) oraz objął funkcję głównego projektanta znaczków “puławskich” przejmując również inicjatywę w zakresie wyboru tematów. Od tego momentu grupa puławska wykonywała prawie (wyjątek stanowiły znaczki wydrukowane w maju 1984 r. o tematyce antywyborczej oraz niektóre znaczki zaprojektowane dla uczczenia Powstania Warszawskiego oraz przypomnienia zasług dla kraju Marszałka Piłsudskiego i Prymasa Wyszyńskiego) wyłącznie zadania wiążące się z przygotowywaniem matryc i drukiem. Również decyzje dotyczące kolorystyki znaczków i ich rozmieszczeniu na arkuszach nadal zapadały w Puławach.